| Poli(chlorek winylu) | |||
model 3D łańcucha polimeru | |||
| Ogólne informacje | |||
| Inne nazwy | PCW, PVC | ||
| Monomery | CH2=CHCl | ||
| Struktura meru | -[CH2CHCl]- | ||
| Właściwości | |||
| Temperatura mięknięcia | 80 °C (353 K) | ||
| Temperatura degradacji | 180 °C (453 K) | ||
| Biodegradowalność | niebiodegradowalny | ||
| Biokompatybilność | średnia | ||
| Właściwości mechaniczne | sztywny termoplast | ||
| Inne | |||
| Kod recyklingu | Treść oznaczeń: PVC – Poli(chlorek winylu) | ||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą warunków standardowych (25 °C, 1000 hPa) | |||
Poli(chlorek winylu), polichlorek winylu, polichlorek etenylu, polichloroeten (PCW, PVC) - tworzywa sztuczne otrzymywane w wyniku polimeryzacji monomeru – chlorku winylu.
Ma właściwości termoplastyczne, charakteryzuje się dużą wytrzymałością mechaniczną, jest odporny na działanie wielu rozpuszczalników.
Spis treści |
Skrótowiec PCV, powszechnie używany w Polsce, jest niepoprawny logicznie i językowo. W nazewnictwie międzynarodowym używa się wyłącznie skrótu PVC - od poly(vinyl chloride). W języku polskim poprawny jest skrótowiec PCW - od polskiego poli(chlorek winylu). PCV nie jest poprawnym akronimem ani od nazwy międzynarodowej, ani polskiej.
W obrocie handlowym w Polsce występuje jako polwinit (zmiękczony, czyli plastyfikowany i granulowany PCW) i polwiplast (granulat obuwiowy PCW). Skład tego ostatniego dla jednej z odmian to około 50% czystego polichlorku winylu, 40% plastyfikatora - np. ftalanu di(2-etyloheksylu) lub mieszaniny ftalanu di(2-etyloheksylu) z ftalanem dibutylu, ftalanem izoamylu i adypinianem di(2-etyloheksylu)[1].
Polimer ten jest stosowany w różnych gałęziach gospodarki:
Tworzywo to jest dzielone w zależności od metody produkcji na:
a ze względu na technologię na: