| Poli(tlenek etylenu) | |||
| |||
| Ogólne informacje | |||
| Inne nazwy | PEG, PEO, glikol polietylenowy, polietylenoglikol, poliglikol oksyetylenowy, polioksyetylenoglikol, makrogol[1], Carbowax[1] | ||
| Monomery | HO-CH2-CH2-OH | ||
| Struktura meru | -[-CH2-CH2-O-] | ||
| Właściwości | |||
| Rozpuszczalniki | etanol, aceton, chloroform, toluen, dichlorometan | ||
| Temperatura mięknięcia | 65 °C (338 K; ±15°) | ||
| Temperatura degradacji | 234 °C (507 K) | ||
| Biodegradowalność | biodegradowalny | ||
| Biokompatybilność | wysoka | ||
| Właściwości mechaniczne | podobne do wosku | ||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą warunków standardowych (25 °C, 1000 hPa) | |||
Poli(tlenek etylenu) (z ang. Polyethylene glycol, PEG lub Polyethylene oxide, PEO) – polimer z grupy polieterów, o ogólnym wzorze H-O-[-CH2-CH2-O-]n-H gdzie n wynosi od 4 do 120. W zależności od masy cząsteczkowej mogą być cieczami lub ciałami stałymi. Największe zastosowanie znajdują gęste ciecze o masie cząsteczkowej od 200 do 600.
Makrogole są higroskopijne, najczęściej bezbarwne. Mieszają się z wodą w każdym stosunku, rozpuszczają się również w etanolu 95%, glicerolu, chloroformie, acetonie, innych glikolach.
Stosowane są jako rozpuszczalniki, emulgatory i środki zwiększające lepkość ciekłych kosmetyków i leków[1], a także pod nazwą „poliol”, jako jeden z substratów do produkcji poliuretanów. Mogą być również stosowane jako środek konserwujący, rozpuszczalny w wodzie produkt woskowy, który powoli wnika w głąb drewna, wypierając wodę. W ten sposób zapobiega się kurczeniu i pękaniu drewna. Powszechnie stosowany do konserwacji zabytków drewnianych, wydobytych z mokrych stanowisk archeologicznych. Glikole polietylenowe są stosowane również jako katalizatory w reakcjach dwufazowych.
| ||||||||||||||||||||
