| Politechnika Poznańska | |
| Polytechnica Posnaniensis Poznań University of Technology (PUT) | |
 Budynek rektoratu | |
| Data założenia | 1919 |
| Typ uczelni | państwowa |
| Państwo |  Polska |
| Adres | pl. Marii Skłodowskiej-Curie 5 60-965 Poznań |
| Liczba pracowników • naukowych | 2270 1237 |
| Liczba studentów | 19000 |
| Rektor | prof. dr hab. inż. Adam Hamrol |
| Członkostwo | Cesaer Socrates-Erasmus |
Położenie na mapie Poznania   Politechnika Poznańska – budynek rektoratu | |
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
| Strona internetowa | |
Politechnika Poznańska – państwowa szkoła wyższa o profilu technicznym w Poznaniu. Według ogólnoświatowego rankingu szkół wyższych Webometrics Ranking of World Universities opracowanego przez hiszpański instytut Consejo Superior de Investigaciones Científicas uczelnia zajmuje 7. miejsce w Polsce wśród uczelni technicznych, a w świecie 1185. pośród wszystkich typów uczelni[1].
Największy kampus uczelni znajduje się po obu stronach ulicy Piotrowo, na terenie osiedla samorządowego Rataje. Siedziba władz uczelni (rektorat) mieści się w zabytkowym budynku na Wildzie. Za datę powstania tej uczelni przyjmuje się rok 1919 jakkolwiek status wyższej szkoły technicznej o charakterze politechniki nadała jej Rada Ministrów dopiero w roku 1955.
Spis treści |
W 1995 roku Politechnika Poznańska jako pierwsza polska uczelnia techniczna została członkiem stowarzyszenia Cesaer[2] (Conference of European Schools for Advanced Engineering) – organizacji skupiającej najlepsze uczelnie techniczne w Europie. Uczelnia również jest członkiem programu Socrates-Erasmus, który promuje europejski wymiar studiów wyższych przez wymianę studentów między uczelniami w całej Europie. Na Politechnice Poznańskiej działa kilkanaście organizacji studenckich, kilkadziesiąt studenckich kół naukowych oraz kilka znanych także szerzej poza Uczelnią klubów studenckich – m.in. Akademicki Klub Górski "Halny" i akademickich klubów sportowych (Klub Uczelniany AZS, KK Politechnika Poznańska). Chlubą Uczelni jest jedyne w Poznaniu i jedno z kilku w Polsce Studenckie Radio Afera.
Liczba studentów uczelni rosła stopniowo osiągając w połowie lat 90. XX wieku średnio około 15-16 tys. Gwałtowny wzrost liczby studentów zaznaczył się od lat 1996-1997 szybko osiągając w latach 2004-2006 poziom średnio około 20. tys. rocznie. Od roku 2006 liczba studentów już nie rośnie, ponieważ uczelnia wyczerpała swoje możliwości rozszerzania prowadzonej działalności dydaktycznej. Będzie to możliwe dopiero po zrealizowaniu planów rozbudowy sięgających w kilku fazach do roku 2020/2025.
Od sierpnia 2008 roku Politechnika Poznańska realizuje projekt Era inżyniera. Rozbudowa potencjału rozwojowego Politechniki Poznańskiej, na który otrzymała dofinansowanie z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (32 mln zł w latach 2008 – 2012)[3]. Pozwoliło to na uruchomienie nowych specjalności:
Uczelnia posiada 19 uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora w 16 dyscyplinach oraz 12 uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego w 10. dyscyplinach[3]. Tym samym uczelnia spełnia wymogi formalne konieczne do zmiany nazwy na Uniwersytet Techniczny[4]. Wolą społeczności Uczelni jest jednak zachowanie dotychczasowej nazwy Politechnika Poznańska jakkolwiek nazwa w języku angielskim Poznan University of Technology została oficjalnie przyjęta już kilka lat temu.
W 1919 roku z inicjatywy Naczelnej Rady Ludowej podczas powstania wielkopolskiego zostaje powołana i rozpoczyna swoją działalność jednowydziałowa Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn. W roku 1929 zostaje utworzony Wydział Elektryczny i dotychczasowa nazwa uczelni zostaje rozszerzona do postaci Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki. W takim kształcie Szkoła działa do wybuchu II wojny światowej, która przekreśliła nadzieje na przekształcenie w wyższą uczelnię techniczną o statusie politechniki, które planowano na rok 1940.
Po zakończeniu drugiej wojny światowej, we wrześniu 1945 r. uczelnia uzyskała nazwę Szkoły Inżynierskiej. Do roku 1955 działała jako trzyletnia wyższa uczelnia typu półakademickiego. Jej pierwszym (i jedynym) rektorem był prof. Bolesław Orgelbrand. W 1955 r. Szkołę Inżynierską przemianowano na Politechnikę Poznańską. Od wielu lat w ścisłej czołówce wyższych technicznych uczelni w Polsce[5] jak i Europie[potrzebne źródło].
Zajęcia dydaktyczne odbywają się w sześciu lokalizacjach w Poznaniu:
W kampusie Warta (nazwa obowiązująca od roku 2010, do roku 2009 obowiązywała nazwa Piotrowo) swoje siedziby ma większość instytutów i katedr oraz znajdują się dziekanaty sześciu z dziesięciu wydziałów uczelni (Budownictwa i Inżynierii Środowiska, Budowy Maszyn i Zarządzania, Elektroniki i Telekomunikacji, Elektrycznego, Maszyn Roboczych i Transportu, Technologii Chemicznej).
Aktualnie, powstały w roku 2010 najmłodszy wydział Uczelni – Wydział Informatyki, przeprowadza konsolidację lokalową Instytutu Informatyki w budynku Biblioteki Technicznej i Centrum Wykładowego (w semestrze zimowym roku akademickiego 2010/2011 Instytut Informatyki przeniesie się tam w całości z dotychczasowych lokalizacji w budynku Wydziału Elektrycznego i w budynku przy ul. Strzeleckiej) zachowując jednak lokalizację w Centrum Wykładowo-Konferencyjnym – najstarszej części budynku Biblioteki Technicznej i Centrum Wykładowego (2004/2005).
.png)
Na poznańskiej Wildzie (w sąsiedztwie Rynku Wildeckiego) znajduje się Rektorat, Kwestura, kilka jednostek organizacyjnych (instytuty, katedry i zakłady) Wydziałów: Budowy Maszyn i Zarządzania, Elektrycznego, Maszyn Roboczych i Transportu oraz Technologii Chemicznej).
W kampusie Wilda do końca semestru zimowego roku akademickiego 2010/2011 swoją siedzibę ma także Biblioteka Politechniki Poznańskiej. Od semestru letniego Biblioteka w całości przeniesie się do budynku Biblioteki Technicznej i Centrum Wykładowego w kampusie Warta.
W kampusie Nieszawska swoje siedziby mają dwa wydziały: Architektury i Fizyki Technicznej (znajdują się tam również dziekanaty tych wydziałów oraz ich instytutów i katedr).
W budynku przy ul. Strzeleckiej swoją siedzibę (i dziekanat) ma Wydział Inżynierii Zarządzania, Wydział Informatyki oraz Instytut Inżynierii Zarządzania.
Wydział Elektroniki i Telekomunikacji ma swoją siedzibę w budynku przy ul. Polanka (dziekanat znajduje się w budynku Wydziału Elektrycznego).
Od powołania przez Radę Ministrów w roku 1955 Uczelnia rozwijała się konsekwentnie dążąc do zwiększania i wzbogacania bazy naukowo-dydaktycznej oraz rozszerzając zakres kształcenia tworząc kolejne wydziały i uruchamiając nowe kierunki studiów. Po wybudowaniu w latach 1965-1975 dwóch gmachów: Wydziału Budowy Maszyn i Wydziału Elektrycznego, nastąpiła faza stagnacji inwestycyjnej. Nie wpłynęło to jednak na rozwój kadry naukowej i nie ograniczyło prowadzonej dydaktyki.
W roku 2006 Politechnika Poznańska powiększyła swój stan posiadania o budynek Wydziału Elektroniki i Telekomunikacji, który powstał poza terenem kampusu Warta przy ul. Polanka.
W roku 2010 po 11 latach Uczelnia zakończyła budowę nowego gmachu[6] (BTiCW) realizowaną w dwóch etapach: Centrum Wykładowe (CW) 1999-2004 i Biblioteka Techniczna (BT) 2006-2010. W roku 2006 CW zostało przemianowane na Centrum Wykładowo-Konferencyjne (CWK).
W roku 2009 Politechnika Poznańska rozpoczęła budowę kolejnego budynku naukowo-dydaktycznego – Centrum Mechtroniki, Biomechaniki i Nanoinżynierii (CMBiN), a w roku 2011 rozpocznie się budowa Centrum Dydaktycznego Wydziału Technologii Chemicznej (CDWTCh).
Wszystkie obecnie prowadzone i planowane inwestycje mają swoją lokalizację na terenie kampusu Warta (główny kampus Politechniki Poznańskiej) w ramach miejscowego planu zagospodarowania Warta:
Po kilkunastu latach zastoju inwestycyjnego uczelnia podjęła starania o nowe inwestycje i w roku 1999 został rozpisany konkurs architektoniczny na opracowanie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej Centrum Wykładowego i Biblioteki Technicznej, które zlokalizowano w kampusie Piotrowo (od roku 2010 kampus Warta) na prawym brzegu rzeki Warty.
Inwestycja obejmuje budowę trzyczęściowego budynku z trzema rozdzielającymi pasażami rozchodzącymi się promieniście z kolistego placu przed ich wejściami głównymi. Pasaże są skierowane na charakterystyczne punkty miasta widoczne z prawego brzegu rzeki Warty i pełnią rolę tzw. osi widokowych (dzięki przeszklonym ścianom zachodniej fasady budynku) na:
Uzupełnieniem inwestycji ma być bulwar nadwarciański zaplanowany jako element strategii przywracania zainteresowania miasta walorami przepływającej przez nie rzeki Warty. Bulwar ma przebiegać na całej długości nadbrzeża rzeki od planowanego mostu Berdychowskiego do istniejącego i gruntownie zmodernizowanego mostu Rocha. W pasie drogowym bulwaru znajdą się: droga samochodowa, droga piesza i rowerowa.
Pierwszą zbudowaną częścią Biblioteki Technicznej i Centrum Wykładowego było Centrum Wykładowe 2004, które oddano do eksploatacji na przełomie lat 2004-2005. W roku 2006 realizacja dwóch pozostałych części budynku stanęła jednak pod znakiem zapytania z powodu braku własnych środków finansowych Uczelni, co spowodowało konieczność zmodyfikowania konkursowej koncepcji całej inwestycji przewidującej wybudowanie w tych częściach budynku: Centrum Kultury Studenckiej (CKS) i biblioteki uczelnianej. Zmodyfikowany i zaadaptowany do realiów roku 2007 projekt kompleksu przewidywał, że w latach 2007-2012 obok Centrum Wykładowego powstaną budynki: Wydziału Informatyki i Zarządzania (w miejsce CKS) oraz Biblioteki Technicznej (Biblioteki Głównej).
W roku 2007 budowa dwóch pozostałych budynków tworzących kompleks również napotkała znaczne przeszkody chociaż były one natury innej niż w przypadku Centrum Wykładowego. W międzyczasie, inwestycja zyskała też nową nazwę – Biblioteka i Centrum Nauk Informacyjnych (BiCNI) oraz partnera mającego zwiększyć szanse na przyznanie dofinansowania ze środków regionalnych – Poznańskie Centrum Superkomputerowo-Sieciowe (PCSS) firmującego inicjatywę Wielkopolskiego Centrum Zaawansowanych Technologii Informacyjnych (WCZTI). Planowana budowa WCZTI i współpraca z PCSS nie doszły jednak do skutku, a konsekwencji trzeba było ponownie zmodyfikować koncepcję inwestycji. Po kolejnej modyfikacji w roku 2008, przewidują ona, że WCZTI powstanie jako niezależna inwestycja na terenie wydzielonym z przestrzeni inwestycyjnej Politechniki Poznańskiej między ul. Berdychowo, przylegającym do rzeki Cybiną i jej łącznika wodnego z jeziorem Maltańskim.
Budowa pierwszej części BTiCW – Centrum Wykładowego (od roku 2007 nazywane także Centrum Wykładowo-Konferencyjnym) napotkała znaczne trudności techniczne (warunki geomorfologiczne, wykonawcy) i finansowe (ograniczenia dotacji inwestycyjnych i pominięcie w rozdziale środków pomocowych Unii Europejskiej w latach 2004-2006).
Budowę Centrum Wykładowego zrealizowano w latach 2000-2004. 11 października 2004 odbyła się uroczysta inauguracja roku akademickiego 2004/2005. Oficjalnie tę część BTiCW oddano do eksploatacji na przełomie lat 2004-2005 (zajęcia dydaktyczne rozpoczęły się w semestrze letnim roku akademickiego 2004-2005).
W budynku znajduje się największa sala wykładowa Politechniki Poznańskiej – amfiteatralna Aula Magna na 600 miejsc. Ciekawostką jest to, że za pomocą przesuwanych dźwiękoszczelnych kurtyn działowych można podzielić aulę na trzy mniejsze sale wykładowe (odpowiednio: 240, 130 i 130 miejsc). Poza aulą w budynku mieści się jeszcze 10 sal wykładowych, w tym: 3 duże na 150 miejsc, 3 średnie na 100 miejsc i 6 małych sal seminaryjno-wykładowych na 60-90 miejsc.
Po prawie dwuletnim okresie dyskusji (2005-2006) nad zakresem i klasyfikacją wniosku o dofinansowanie ze środków regionalnych złożonego przez konsorcjum Uczelnia-PCSS i bezskutecznym oczekiwaniu na decyzję w tej sprawie, Politechnika Poznańska podjęła decyzję o rozpoczęciu budowy tych części BTiCW. W nadziei na przełamanie impasu decyzyjnego na poziomie wojewódzkim uczelnia podjęła ryzyko i awansem zaangażowała znaczną kwotę środków własnych. Pod koniec roku 2007 okazało się, że wniosek konsorcjum nie uzyska dofinansowania i koniecznością stała się kolejna zmiana koncepcji dokończenia budowy BiCNI na Bibliotekę Techniczną i Centrum Wykładowe mieszczące znowu tylko jednostki organizacyjne Uczelni: Bibliotekę Główną oraz Instytut Informatyki. Zakończenie tej inwestycji i oficjalne otwarcie odbyło się 14 listopada 2010 roku. Po oddaniu do eksploatacji całego budynku Biblioteki Technicznej i Centrum Wykładowego, przeniosą się tu w całości: Biblioteka Politechniki Poznańskiej (w roku 2010 nastąpiła zmiana nazwy Biblioteka Główna na Biblioteka Politechniki Poznańskiej) oraz Instytut Informatyki. Rozpoczęcie zajęć dydaktycznych w nowej lokalizacji (16 nowych sal dydaktycznych na 30-90 miejsc) jest planowane w semestrze letnim roku akademickiego 2010/2011.
W roku 2009 rozpoczęła się budowa Centrum Mechatroniki, Biomechaniki i Nanoinżynierii przy ulicy Jana Pawła II (naprzeciwko Jeziora Maltańskiego). Koncepcja inwestycji przewiduje, że w budynku znajdą siedzibę instytuty i zakłady aż z 5. wydziałów Politechniki Poznańskiej. Każdej z pięciu kondygnacji przypisano inną dziedzinę badawczo-dydaktyczną: I i II kondygnacja – nauki o materiałach i ich własnościach, III kondygnacja – mechatronika, IV kondygnacja – nanoinżynieria i V kondygnacja – biomechanika. Łączna liczba miejsc dydaktycznych w salach wykładowych i laboratoryjnych ma wynosić prawie 4 tysiące[7]. Obecnie budynek jest już oddany do użytku, ale dopiero trwa przenoszenie się do niego.
W dalszej perspektywie uczelnia planuje budowę nowych gmachów w kierunku północnym od kompleksu BTiCW na terenie od ul. Berdychowo w kierunku Ronda Śródka. Jako pierwszą inwestycję na tym terenie planuje się budowę nowego budynku dla Wydziału Technologii Chemicznej w latach 2011-2013[8] (teren bezpośrednio przylegający do ul. Berdychowo po stronie północnej). Centrum będzie dysponowało salami dydaktycznymi na około 2200 miejsc i 70. laboratoriami naukowo-badawczymi. Nowy budynek umożliwi scalenie rozproszonych obecnie zasobów Wydziału Technologii Chemicznej w jednym obiekcie.
Studenci kierunku Informatyka oraz Elektronika i Telekomunikacja kilkakrotnie zwyciężali w światowych konkursach projektowania systemów komputerowych CSIDC organizowanym przez IEEE Computer Society oraz Imagine Cup organizowanym przez firmę Microsoft. Cztery różne zespoły prowadzone w latach 2001-2004 przez dra inż. Jana Kniata uzyskiwały w kolejnych latach miejsca: 3., 1., 2. i 1. Kilkunastu absolwentów kierunku Informatyka pracuje w centrali firmy Microsoft w Redmond.
W kolejnych latach (2005-2006) drużyny studentów kierunku Informatyka, których mentorami są: dr inż. Mikołaj Sobczak i dr inż. Jacek Jelonek, wygrywały lub zajmowały drugie i trzecie miejsca w światowym konkursie Imagine Cup. W roku 2007 Politechnika Poznańska reprezentowana była w światowym finale odbywającym się w Seulu aż w trzech kategoriach. W kategorii Projektowanie Oprogramowania przez drużynę InPUT (mentor dr inż. Mikołaj Sobczak), która awans uzyskała po wygraniu krajowych półfinałów[9]. W kategorii Projektowanie systemów wbudowanych przez zespół Aero@PUT oraz w kategorii Film Krótkometrażowy przez członka grupy Skylined. Finały w Seulu były jak dotąd największym sukcesem zespołowym[10] młodych informatyków z Polski do czego walnie przyczynili się studenci Politechniki Poznańskiej.
W roku 2004 grupa absolwentów kierunku Informatyka działająca jako niezależny zespół LSD-PL zdobyła uznanie producenta systemu operacyjnego Windows wykrywając w jego kodzie niezwykle poważny błąd i współpracując z firmą Microsoft nad przygotowaniem odpowiednich poprawek, które go usuwały. W ocenie wielu specjalistów i samego Microsoftu była to jedna z największych luk wewnętrznych mechanizmów systemu Windows jaką odkryto w kodzie tego systemu operacyjnego. W roku 2005 trzej członkowie tej grupy przyjęli propozycję firmy i podjęli pracę w jej zespołach badawczo-rozwojowych w Stanach Zjednoczonych.
Wyrazem zainteresowania światowego giganta IT Politechniką Poznańską było powołanie w roku 2006 pierwszego w Europie Środkowej Centrum Innowacji Microsoft, które jest wspólną inicjatywą Microsoft, Poznańskiego Centrum Superkomputerowo-Sieciowego[11] i Politechniki Poznańskiej.
Od 2007 roku Politechnika Poznańska prowadzi w partnerstwie i na zlecenie IBM Polska Centrum Wsparcia Eclipse[12], udzielające wsparcia i pracujące nad plaftormą programistyczną Eclipse.
Studenci Politechniki Poznańskiej odnoszą również sukcesy[13] w cieszących się bardzo dużym zainteresowaniem krajowych Zawodach Sumo Robotów[14] organizowanych przez Koło Naukowe CybAirBot działające przy Instytucie Automatyki i Inżynierii Informatycznej.
Politechnika Poznańska zawsze wspierała aktywność sportową i wyczynową swoich studentów. Na Uczelni działają m.in. Klub Uczelniany Akademickiego Związku Sportowego, klub kajakowy AKK "Panta Rei" oraz znany klub wysokogórski Halny. W drugiej połowie lat 90. XX wieku chlubą Uczelni była męska drużyna siatkówki występująca w II i I lidze krajowej. Od roku 2006 Uczelnia objęła patronat nad klubem koszykarskim KKK Pyra, który w roku 2007 zmienił nazwę na KK Politechnika Poznańska, a następnie w 2008 na PBG Basket Poznań.
| |||||
