.jpg)
Politruk (skrót od ros. политический руководитель, politíczeskij rukowodítiel – kierownik polityczny, także военный комиссар) – oficer polityczny w wojsku radzieckim do 1942, osoba kierująca pracą polityczno-wychowawczą w pododdziałach wojskowych (w pułkach i związkach taktycznych ich odpowiednikiem byli komisarze polityczni). Zarówno politrucy, jak i komisarze byli zabijani przez Niemców na podstawie Kommissarbefehl.
Politrucy byli „aniołami stróżami” każdego dowódcy wojskowego zwanego potocznie „komisarzem”. Oficer polityczny kontrolował rozkazy wydawane w wojsku, każdy rozkaz dowódcy wymagał jego kontrasygnaty. Każdy oddział miał radę wojenną, której przewodzili obaj oficerowie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej wojskowi byli nadzorowani przez Komisariat Wojny z Trockim na czele, a kierownicy przez partię bolszewicką.[1]
W znaczeniu potocznym oznacza osobę dbającą (często z nadania rządzącej partii) o sprawy polityczne w instytucji.
