| Polskie Stronnictwo Ludowe Lewica | |
| Lider | Jan Stapiński |
| Data założenia | 13 grudnia 1913 |
| Data rozwiązania | 11 maja 1924 |
| Deklarowana ideologia polityczna | socjalizm agrarny, socjalizm, antyklerykalizm, agraryzm |
| Deklarowane poglądy gospodarcze | socjalizm, agraryzm |
Polskie Stronnictwo Ludowe Lewica – działające od 13 grudnia 1913 do 11 maja 1924 stronnictwo polityczne o charakterze ludowym. Założycielem stronnictwa był Jan Stapiński. Było to ugrupowanie o wpływach raczej lokalnych nie wykraczających poza granice Galicji, o radykalnym społecznie programie politycznym. Związane z partią było czasopismo polityczno-społeczne "Przyjaciel Ludu", pełniące rolę trybuny koncepcji i poglądów partii, a także informatora o bieżących jej działaniach.
Spis treści |
W 1895 powołano do życia Stronnictwo Ludowe, na którego czele stanął prezes – Karol Lewakowski. Od 1903 Stronnictwo Ludowe przyjęło nazwę "Polskie Stronnictwo Ludowe". W 1913 grupa posłów prawego skrzydła dokonała rozłamu, powołując partię PSL "Piast". Na czele tego ugrupowania stanęli Jakub Bojko i Wincenty Witos. Stworzona również została PSL-Lewica (przez Jana Stapińskiego).
W 1919 partia wprowadziła do Sejmu Ustawodawczego 22 posłów, a w 1922 do Sejmu I Kadencji jedynie dwóch posłów.
Czołowymi działaczami tej partii byli Jan Stapiński oraz Józef Putek. W 1922 nastąpił kolejny rozłam w PSL. Część działaczy przeszła z PSL Lewicy do partii PSL "Wyzwolenie". W 1924 PSL Lewica połączyła się w grupą secesyjną z PSL Piast o nazwie Polski Związek Ludowców, tworząc Związek Chłopski.
Celem stronnictwa jest zdobycie dla rzesz mas ludowych jak najkorzystniejszych warunków bytu i rozwoju pod każdym względem, zatem tak w kierunku materialnym (fizycznym i gospodarczym), jak umysłowym i kulturalnym, czyli zdobycie ziemi (chleba), światła, swobody. Jako klasowe chłposkie stronnictwo, PSL Lewica szczególną opieką otacza interesy ludu wiejskiego – chłopów[1].
