Kościół katolicki – chrześcijańska wspólnota wyznaniowa kierowana przez biskupa Rzymu uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Apostoła Piotra oraz przez biskupów pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich. Wiara katolicka oparta jest na zbawczym orędziu ewangelicznym Jezusa, Syna Bożego, którego wcielenie jest spełnieniem obietnicy Boga Ojca. Zachowując wspólną wiarę w tę doktrynę, Kościół katolicki dopuszcza odrębność form liturgii i organizacji, jednocześnie czyniąc sobie równymi tradycję Kościoła łacińskiego i katolickich Kościołów wschodnich. Portal ma na celu przybliżenie zagadnień związanych z jego tematyką oraz ułatwić rozwój Wikipedii w omawianym zakresie. Portal nie jest nadzorowany przez żadne władze kościelne. Użycie nazwy Katolicyzm nie jest oparte na kan. 300 KPK, dlatego uwagi proszę kierować na stronę dyskusji portalu lub do jego opiekuna. |
Zobacz więcej na Wikinews
Ordynariat Personalny Matki Bożej z Walsingham - ordynariat dla byłych członków Kościoła Anglii i Kościoła Walii, którzy w drodze konwersji przeszli do Kościoła katolickiego zachowując jednocześnie swoje tradycje liturgiczne, duchowe i duszpasterskie.
Ordynariat został erygowany 15 stycznia 2011 roku przez Kongregację Nauki Wiary na mocy konstytucji apostolskiej Anglicanorum coetibus. Jego ordynariuszem jest były biskup anglikański, Keith Newton.
Ordynariat jest pierwszym na świecie ordynariatem personalnym dla byłych anglikanów, którzy przystąpili do pełnej wspólnoty z Kościołem katolickim. Skupia on wiernych świeckich, duchowieństwo oraz członków instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego, pierwotnie wyznających anglikanizm, a po akcie konwersji przyjmujących doktrynę katolicyzmu, albo tych, którzy otrzymują sakramenty inicjacji chrześcijańskiej w obrębie jurysdykcji ordynariatu personalnego w Anglii i Walii.
Mistrz Papieskich Ceremonii Liturgicznych – główny ceremoniarz Stolicy Apostolskiej pełniący jednocześnie funkcje kierowniczą w Urzędzie Ceremonii Papieskich. Członek najbliższej świty papieża – tzw. Familiares (Rodziny).
Najstarszym dokumentem potwierdzającym istnienie funkcji Mistrza Ceremonii jest list Piusa IV z 10 maja 1563, choć istnieją dowody na możliwość powoływania podobnego urzędu już przed X wiekiem. Ostatnie regulacje dotyczące funkcji urzędu Mistrza Ceremonii zostały wydane przez Jana Pawła II. Zaliczyć do nich należy przede wszystkim konstytucje: Pastor Bonus (o reformie Kurii rzymskiej) oraz Universi Dominici Gregis (o wakacie Stolicy Apostolskiej).
Do podstawowych zadań Mistrza Ceremonii należy przygotowanie wszystkiego co jest związane z liturgią, w której uczestniczy papież lub legat sprawujący funkcję w imieniu papieża. Odpowiedzialność ta dotyczy wszystkich płaszczyzn liturgii począwszy od przygotowania modlitewników i mszałów dla uczestników, poprzez przygotowanie i rewidowanie liturgii tak by była zgodna z potrzebami, wymaganiami i obowiązującymi kanonami, a skończywszy na asyście papieżowi w czasie sprawowanej liturgii.
Ikonoklazm (gr. eikōn – "obraz"; klao – "łamać", "obrazoburstwo") – ruch szerzący się w VIII-IX wieku na terenach Bizancjum i państwa Franków oraz w Niderlandach w XVI w.
Ikonoklazm, czyli Kłótnia o Obrazy, był ruchem wrogim kultowi ikon, świętych obrazów, które stanowiły przedmiot adoracji we Wschodnim Cesarstwie rzymskim[8].
Cesarz Leon III Izauryjczyk, panujący w latach 717 do 741, w roku 726 nakazał usunąć obraz Chrystusa, który znajdował się nad drzwiami pałacu cesarskiego, zastępując go zwykłym krzyżem. Dało to początek ikonoklazmowi. Zakazał czczenia ikon Chrystusa, Dziewicy Marii i świętych i nakazał zniszczenie istniejących wizerunków.
Sobór nicejski II w roku 787 zezwolił ponownie na kult obrazów, zakazując surowo handlowania nimi. Uzasadnienie doktrynalne było następujące: skoro Chrystus się wcielił, wolno przedstawiać fizyczną postać Syna Bożego i malować wizerunki świętych.
Leon V, (cesarz od 813 do 820), natychmiast po objęciu tronu, wprowadził drugi ikonoklazm i to bardziej rygorystyczny od poprzedniego. Jego polityka była kontynuowana przez Michała II i Teofila.
Małżeństwo sakramentalne – związek monogamiczny mężczyzny i kobiety będący sakramentalnym znakiem miłości Chrystusa i Kościoła (por. Ef 5, 32).
_3.jpg)
Wacław Świerzawski (ur. 14 maja 1927 w Złoczowie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny sandomierski w latach 1992–2002, od 2002 biskup senior diecezji sandomierskiej.
W 1992 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji sandomierskiej. Sakrę biskupią przyjął 28 kwietnia 1992 z rąk nuncjusza w Polsce arcybiskupa Józefa Kowalczyka. W stan spoczynku przeszedł w 2002.
W latach 1994–2001 był członkiem Komisji Duszpasterskiej Episkopatu Polski oraz przewodniczącym Komisji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski, a w latach 1997–2001 zasiadał w Radzie Naukowej Episkopatu Polski. Od 1994 jest członkiem watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów[9].
Założyciel instytutów świeckich: Wspólnoty Przenajświętszej Trójcy (1956), Wspólnoty Chrystusa Kapłana, Proroka i Króla (1971) i Wspólnoty Kapłanów Chrystusa Paschalnego (2001). Powołał Zgromadzenia Sióstr Świętej Jadwigi Królowej Służebnic Chrystusa Obecnego (1990) i – dla szerzenia duchowości św. Jadwigi i katolickiej formacji ludzi kultury i młodzieży – Sodalicję św. Jadwigi Królowej (1996).
Ewangelia Tomasza (kopt. p.euaggelion p.kata Thomas) – starożytne pismo zaliczane do apokryfów Nowego Testamentu, powstałe prawdopodobnie przed końcem II wieku n.e. i znane dziś przede wszystkim w przekładzie na dialekt saidzki języka koptyjskiego. Tekst grecki zachował się we fragmentach; wskazuje się, że językiem oryginału mógł być syryjski. Dzieło znane było starożytnym Ojcom Kościoła, zaginęło i odkryte zostało ponownie w XX wieku.
Tekst apokryfu zawiera 114 powiedzeń (logiów) Jezusa Chrystusa, które miał zapisać Tomasz Apostoł. Znaczna ich część ma swoje odpowiedniki w Ewangeliach kanonicznych. Jest jednym z najważniejszych apokryfów, bywa nazywany piątą Ewangelią. Datowanie, pochodzenie, jak i struktura apokryfu nie zostały jeszcze całkowicie wyjaśnione.
Od wspomnianego dokumentu należy odróżnić inny IV-wieczny apokryf, Ewangelię Dzieciństwa Tomasza, która opisuje dziecięce lata Jezusa.
Ewangelia Tomasza zawiera wypowiedzi Jezusa z Nazaretu, z których prawie połowa przypomina wypowiedzi Jezusa zawarte w ewangeliach synoptycznych. Każda z wypowiedzi wprowadzana jest formułą: „I Jezus rzekł” (ΠЄϪЄ ІС ϪЄ).
Niektóre mają formę odpowiedzi na pytania uczniów Jezusa i zaczynają się od przytoczenia pytania. W ewangelii pojawiają się motywy panteistyczne i gnostyckie, takie jak zastrzeżenie tajemnicy tekstu (które nie mają miejsca w ewangeliach kanonicznych). Niektóre fragmenty są zawiłe i trudne do zrozumienia, co odróżnia je od prostoty języka Ewangelii.
Tu możesz śledzić ostatnie zmiany w wybranych kategoriach:
Cum nimis absurdum (zob. en:Cum nimis absurdum) • De delictis gravioribus • Lista osób straconych przez Stolicę Apostolską (zob. en:List of people executed by the Holy See) • Misje ludowe • Omnium in mentem • Oświadczenie z Winnipeg (zob. en:Winnipeg Statement) • Papieskie Dzieła Misyjne • Qui Pluribus • Ratum et Consummatum • Regnum Christi (zob. np. en:Regnum Christi) • Reichskonkordat (konkordat z III Rzeszą, zob. en:Reichskonkordat) • Upadek człowieka • Życie religijne
