Protesty studenckie w krajach realnego socjalizmu rozpoczęły się w kilku polskich miastach, m.in. w Krakowie 3 maja 1946. Studenci politechniki w Budapeszcie rozpoczęli Powstanie węgierskie 1956 manifestacją 23 października 1956. Do protestów doszło wtedy także w wielu rumuńskich ośrodkach akademickich.
31 października 1967 podczas awarii zasilania ok. 1500 studentów czeskich wyruszyło ze świeczkami z akademików w kierunku centrum Pragi[1]. Była to pierwsza manifestacja zapowiadająca Praską wiosnę. Marzec 1968 w Polsce zaczęły manifestacje studenckie w Warszawie, Gdańsku i Krakowie, do incydentów doszło także podczas pochodu w dniu 1 maja we Wrocławiu.
16 stycznia 1969 czeski student Jan Palach dokonał aktu samospalenia w Pradze.
5 maja 1977 w Krakowie, po śmierci Stanisława Pyjasa odbył się "Czarny Marsz". W 1981 miała miejsce w Polsce seria strajków studenckich, m.in. w WSI w Radomiu, a od 25 listopada w WSOP w Warszawie.
W Rumunii protestowali studenci w Braszowie (21-22 listopada 1987) i Timiszoarze (2-3 grudnia 1987). W 1989 w Pekinie protestowali chińscy studenci.
Niezadowoleni z rządów Frontu Wyzwolenia Narodowego studencji bukareszteńscy rozpoczęli 22 kwietnia 1990 protest na dużą skalę na pl. Uniwersyteckim, nazywany Golaniadą, a rozbity przez górników z zagłębia Valea Jiului 13-15 czerwca (golani to po rumuńsku chuligani).
Białoruscy studenci uczestniczą w oporze przeciwko dyktatorskim rządom prezydenta Łukaszenki[2], np. w dżinsowej rewolucji.
