Puławianie – potoczna nazwa koterii (działalność frakcyjna była wówczas w partii zakazana) powstałej w kierownictwie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w 1956. Nazwa pochodzi od ul. Puławskiej w Warszawie, przy której mieszkało wielu jej zwolenników.
Do najbardziej prominentnych przedstawicieli puławian należeli Roman Zambrowski i Leon Kasman. Orientacja "puławska" skupiała głównie działaczy czynnych w pierwszym dziesięcioleciu Polski Ludowej. Do związanych z "puławianami" zaliczano również działaczy takich jak Jerzy Albrecht, Antoni Alster, Celina Budzyńska, Tadeusz Daniszewski, Ostap Dłuski, Edward Gierek, Romana Granas, Piotr Jaroszewicz, Helena Jaworska, Julian Kole, Wincenty Kraśko, Stanisław Kuziński, Władysław Matwin, Jerzy Morawski, Marian Naszkowski, Roman Nowak, Mateusz Oks, Józef Olszewski, Mieczysław Popiel, Jerzy Putrament, Mieczysław Rakowski, Adam Schaff, Artur Starewicz, Stefan Staszewski, Jerzy Sztachelski, Michalina Tatarkówna-Majkowska, Roman Werfel, Janusz Zarzycki[1].
Koteria puławian była opozycyjna wobec natolińczyków, którzy mieli poparcie ze strony Nikity Chruszczowa[2], I sekretarza KC KPZR. "Puławianie" wyrobili sobie wcześniej opinię "dogmatyków i stalinowców"[1]. Jednak po śmierci Stalina zaczęli dążyć do liberalizacji systemu realnego socjalizmu. Zmiana ich orientacji była oceniana jako nieszczera i nieprawdziwa, służąca zachowaniu stanowisk i pozycji w państwie[1]. Z czasem za "puławianami" opowiedział się ówczesny I sekretarz PZPR Edward Ochab[1].
Po wydarzeniach Poznańskiego Czerwca poparli kandydaturę Władysława Gomułki na pierwszego sekretarza PZPR.
Walkę między natolińczykami a puławianami opisał Witold Jedlicki w broszurze Chamy i Żydy[3].
