Pył kosmiczny - materia wypełniająca przestrzeń kosmiczną złożona z cząstek o wielkości do 0,1 mm średnicy[1]. Zależnie od jego lokalizacji astronomicznej można w nim wyróżnić m.in. pył międzygalaktyczny, pył międzygwiazdowy, pył okołoplanetarny, pył międzyplanetarny, chmury pyłowe wokół innych gwiazd, czy większość międzyplanetarnych składników pyłowych (tzw. międzyplanetarne obłoki pyłowe albo zespół pyłu zodiakalnego) złożonych w Układzie Słonecznym głównie z pyłu komet i pyłu planetoid, a w mniejszym stopniu z pyłu pasa Kuipera, pyłu międzygwiazdowego przechodzącego przez Układ Słoneczny oraz beta-meteoroid.
Pył kosmiczny był niegdyś utrapieniem astronomów, gdyż przesłaniał obiekty, które oni pragnęli obserwować. Kiedy rozwinięto techniki obserwacji w podczerwieni, zorientowano się, że cząstki pyłu kosmicznego stanowią znaczny i decydujący składnik procesów astrofizycznych. Pył może np. odpowiadać za utratę masy gwiazd, które zbliżają się do końca swego istnienia, odgrywać rolę we wczesnych etapach formowania się gwiazd, czy formować planety. W Układzie Słonecznym pył odgrywa główną rolę w powstawaniu światła zodiakalnego, tworzeniu szprych pierścienia B Saturna, zewnętrznych rozproszonych pierścieni planetarnych wokół Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna oraz tworzeniu komet.
Badanie pyłu kosmicznego stanowi problem wieloaspektowy, którym zajmują się liczne gałęzie nauki, m.in. fizyka (fizyka ciała stałego, teoria elektromagnetyczna, fizyka powierzchni, fizyka statystyczna, termodynamika), matematyka (teoria fraktali), chemia (reakcje chemiczne na powierzchniach ziarnistych) oraz wiele gałęzi astronomii i astrofizyki. Te odmienne dziedziny badań mogą być połączone przez następujące stwierdzenie: "cząstki pyłu kosmicznego ewoluują cyklicznie, chemicznie, fizycznie i dynamicznie". Obrót cząstkami pyłu pokazuje sposoby, w jaki sposób wszechświat utylizuje materiał w procesach podobnych do tych znanych ludziom, jak produkcja, przechowywanie, obróbka, zbieranie, spożywanie i pozbywanie się. Obserwacje i pomiary pyłu kosmicznego w różnych rejonach dają istotny wgląd w procesy utylizacji zachodzące we wszechświecie: w obłokach rozproszonego środowiska międzygwiazdowego, w obłokach molekularnych, w okołogwiazdowym pyle młodych obiektów gwiazdowych, a także w układach planetarnych takich jak nasz Układ Słoneczny, gdzie astronomowie uważają pył kosmiczny za stan "najbardziej zutylizowany"[potrzebne źródło].
Pył kosmiczny może być wykrywany metodami bezpośrednimi wykorzystującymi jego właściwości promieniotwórcze[potrzebne źródło].
Jest też badany dzięki obserwacjom światła zodiakalnego[2][3].
