.jpg)
Rafał Wnuk (ur. 22 maja 1967 w Zamościu) – polski historyk, doktor habilitowany, były naczelnik Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej Oddział w Lublinie (2000-2009) i były pracownik naukowy Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, w pracowni Ziem Wschodnich II RP w Warszawie (1996-2008). Od 2008 wykładowca w Instytucie Historii KUL i pracownik Muzeum II Wojny Światowej. Redaktor naczelny półrocznika historycznego „Pamięć i Sprawiedliwość”.
Spis treści |
Był uczniem Technikum Rolniczego przy Zespole Szkół Rolniczych w Zamościu w latach 1982–1987. Od 1987 student historii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Praca magisterska pod kierunkiem prof. Tomasza Strzembosza pod tytułem „Konspiracja akowska i poakowska na Zamojszczyźnie od lipca 1944 do 1956 r.”.
W latach 1993-1997 doktorant Szkoły Nauk Społecznych przy Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk, oraz seminarium doktoranckiego u prof. Tomasza Strzembosza. W roku 1999 obronił rozprawę doktorską pod tytułem: „Zorganizowany opór wobec komunistycznego państwa na przykładzie Okręgu Lublin AK-DSZ-WiN w latach 1944–1947”.
Specjalność: polska konspiracja na Kresach Wschodnich w latach 1939–1941, wywiad Polskich Sił Zbrojnych oraz Armii Krajowej w okresie II wojny światowej, stosunki polsko-ukraińskie w latach 1939–1947.
Jego rodzina pochodzi ze wsi Wysokie pod Zamościem. Jest wnukiem Bolesława Wnuka, posła na Sejm II Rzeczypospolitej[1].
