Reanimacja

Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi:
chaos – artykuł wymaga reanimacji.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Reanimacja – zespół czynności, których celem jest doprowadzenie nie tylko do przywrócenia krążenia i oddychania, ale także do powrotu czynności OUN łącznie z powrotem wyższych czynności nerwowych.

Możemy wyróżnić dwa typy reanimacji:

BLS – (ang. basic life support) podstawowe zabiegi resuscytacyjne – m.in uciskaniu klatki piersiowej i oddechach ratowniczych;
ALS – (ang. advanced life support) zaawansowane zabiegi resuscytacyjne – dodatkowo takie zabiegi jak podawanie leków, defibrylacja itp.

Spis treści

1 Postępowanie reanimacyjne
2 A – Udrożnienie dróg oddechowych (BLS dla dorosłych)
3 B – oddechy ratownicze
4 C – uciskanie klatki piersiowej
5 Zaawansowane zabiegi reanimacyjne
6 Linki zewnętrzne
7 Zobacz też
8 Bibliografia
9 Przypisy

[edytuj] Postępowanie reanimacyjne

Działania reanimacyjne podejmujemy w następującej kolejności:

A (airway) – udrożnić drogi oddechowe;

B (breathing) – zacząć sztuczne oddychanie;

C (circulation) – przywrócić krążenie.

[edytuj] A – Udrożnienie dróg oddechowych (BLS dla dorosłych)

Należy odchylić głowę do tyłu. Poszkodowany powinien być ułożony na plecach. Przyłożyć rękę do czoła i odchylić głowę do tyłu. Unieść żuchwę do góry (palcami nacisnąć oba kąty żuchwy i przesunąć do przodu). Gdy poszkodowany nie zaczyna ponownie sam oddychać wykonujemy kolejny krok.

[edytuj] B – oddechy ratownicze

Można je wykonać metodą usta-usta oraz usta-nos. W wydychanym powietrzu znajduje się 16% tlenu^{[potrzebne źródło]}, co zupełnie wystarczy nieprzytomnemu. Robimy głęboki wdech i wdmuchujemy nasze wydychane powietrze pacjentowi do ust lub nosa. Jeśli klatka piersiowa poszkodowanego się unosi, oznacza to poprawne wykonanie oddechu ratowniczego. Jeśli się tak nie dzieje może to być przyczyną naszej niedokładności w wykonywanym procesie. Należy wtedy sprawdzić czy w przypadku metody usta-usta jest szczelnie zatkany nos pacjenta, lub czy szczelnie przykładamy nasze wargi do ust pacjenta. Po wykonaniu 4 oddechów należy sprawdzić, czy serce ofiary bije. W razie braku reakcji następuje działanie kolejne.

[edytuj] C – uciskanie klatki piersiowej

Aby wykonać należy wiedzieć, gdzie poprawnie jest umiejscowione serce człowieka. Serce człowieka znajduje się między dolną połową mostka i kręgosłupem. Ucisk wywieramy obiema rękami nałożonymi jedna na drugą na dolną połowę mostka przesuwając go o 4–5 cm w stronę kręgosłupa. Zabieg ten ma na celu usunięcia krwi z serca i wprowadzenie jej do układu krążenia. Czynność te powtarzamy w rytmie przewyższającym normalną aktywność serca (około 100 razy na minutę)^[1]^[2]. Przy takiej częstotliwości można zapewnić około 1/3 normalnej wydajności serca jako pompy. Gdy pomoc udzielana jest przez dwie osoby, jedna stosuje masaż serca, a druga stosuje sztuczne oddychanie. Zgodnie z najnowszymi wytycznymi Europejskiej Rady Resuscytacji reanimacja powinna być prowadzona w stosunku 30:2 (30 uciśnięć mostka, 2 oddechy) bez względu na ilość ratowników biorących udział w reanimacji.

UWAGA: Zewnętrznego masażu serca u dzieci nie wolno wykonywać z nakładem sił potrzebnych u dorosłego! U niemowlęcia wystarczy ucisk dwoma palcami! Należy zadzwonić po pomoc i rozpocząć reanimację!

[edytuj] Zaawansowane zabiegi reanimacyjne

Poszczególne mechanizmy zatrzymania krążenia powinny być potwierdzone w zapisie EKG bądź na ekranie kardiomonitora.

Asystolia lub PEA (Pulseless electrical activity)

Resuscytacja

masaż serca (trwa cały czas, pauzy tylko na czas intubacji i kontrole tętna <15 sekund); wentylacja płuc ambu z maską
intubacja, wentylacja płuc 10-15 x/min. ambu + tlen
założenie kaniuli dożylnej, infuzja 0,9% NaCl
adrenalina 1 mg i.v. od razu po uzyskaniu dostępu dożylnego
przez każde 3-5 minuty powtarzać Adrenaliną 1 mg i.v.
leczenie odwracalnych przyczyn zatrzymania krążenia (4H i 4T)

Migotanie komór (VF)

kardiomonitor → VF
niezwłoczny masaż serca (rozpoczęcie RKO momentalnie przy zdiagnozowaniu VF) i wentylacja płuc workiem samorozprężalnym do momentu przygotowania defibrylatora, zapewnienie dostępu donaczyniowego, intubacja
kontrola rytmu na monitorze, jeśli VF wykonaj pierwszą defibrylację przy użyciu energii 360 J (jednofazowy defibrylator) lub 120-150 J (defibrylator dwufazowy)
po wyładowaniu, bez oceny rytmu wykonuj RKO przez 2 minuty
po dwóch minutach RKO oceń rytm na monitorze, jeśli migotanie komór trwa, wykonaj drugą defibrylację z energią nie mniejszą, niż w trakcie pierwszej defibrylacji
po wyładowaniu, bez oceny rytmu wykonuj RKO przez 2 minuty
po dwóch minutach RKO oceń rytm na monitorze, jeśli migotanie komór trwa, wykonaj trzecią defibrylację z energią nie mniejszą, niż w trakcie poprzednich defibrylacji
po trzeciej defibrylacji podaj adrenalina 1 mg i.v. i amiodaron 300 mg bolus i.v. rozcieńczone w 5% glukozie do 20 ml w strzykawce
w przypadku dalszego utrzymywania się VF podawaj adrenalina 1 mg i.v. co 3-5 minut, następna dawka amiodaronu 150 1 mg przy uporczywym utrzymywaniu się rytmu do defibrylacji^[3]