| René Pleven | |
| Data i miejsce urodzenia | 15 kwietnia 1901 Rennes |
| Data i miejsce śmierci | 13 stycznia 1993 Paryż |
| Premier Francji | |
| Okres urzędowania | od 12 lipca 1950 (pierwszy raz), 11 sierpnia 1951 (drugi raz) do 10 marca 1951 (pierwszy raz), 7 stycznia 1952 (drugi raz) |
| Poprzednik | Henri Queuille |
| Następca | Henri Queuille |
| Minister finansów Francji | |
| Okres urzędowania | od 16 listopada 1944 do 26 stycznia 1946 |
| Poprzednik | Aimé Lepercq |
| Następca | André Philip |
| Minister spraw zagranicznych Francji | |
| Okres urzędowania | od 14 maja 1958 do 1 czerwca 1958 |
| Poprzednik | Christian Pineau |
| Następca | Maurice Couve de Murville |
| minister sprawiedliwości Francji | |
| Okres urzędowania | od 22 czerwca 1969 do 16 marca 1973 |
| Poprzednik | Jean-Marcel Jeanneney |
| Następca | Pierre Messmer |
René Pleven (ur. 15 kwietnia 1901 w Rennes, zm. 13 stycznia 1993 w Paryżu) – francuski polityk.
W czasie II wojny światowej był jednym z najbliższych współpracowników generała Charles’a de Gaulle’a w ramach sił Wolnej Francji; był m.in. komisarzem ds. kolonii i ambasadorem do specjalnych poruczeń.
Po wojnie był ministrem ds. gospodarki w rządzie de Gaulle’a i pomagał w założeniu Demokratycznej i Socjalistycznej Unii Ruchu Oporu, która miała włączyć ludzi wywodzących się z Resistance w życie polityczne Republiki. Jednym z jego partyjnych kolegów był wielokrotny minister, a następnie socjalistyczny prezydent François Mitterrand.
Z ramienia tego ugrupowania pełnił urząd premiera IV Republiki w latach 1950-1951 i 1951-1952. W 1969 ponownie wszedł w skład rządu jako minister sprawiedliwości.
Obecnie pamiętany jest głównie ze względu na tzw. Plan Plevena, który zmierzał do stworzenia Europejskiej Wspólnoty Obronnej (co ostatecznie zablokowali komuniści i gaulliści).
