| Reprezentacja Izraela w piłce nożnej | |||
| Przydomek | - | ||
| Związek piłkarski | ההתאחדות לכדורגל בישראל | ||
| Rok założenia | 1928 | ||
| Prezes |  Itzhak Menahem | ||
| Trener |  Luis Fernández od 2010 | ||
| Najwięcej meczów | Arik Benado (94) | ||
| Najwięcej bramek | Mordechaj Spiegler (32) | ||
| Skrót FIFA | ISR | ||
| Miejsce w rankingu FIFA | ▬ 58. (stan na 9 maja 2012) (558 pkt.) | ||
| |||
| Mecze | |||
Pierwszy mecz Egipt - Izrael/Palestyna 7-1(Kair, Egipt; 16.03.1934) | |||
Najwyższe zwycięstwo Izrael -  Chińskie Tajpej 9-0(Nowa Zelandia; 23.03.1988) | |||
| Najwyższa porażka Egipt - Izrael/Palestyna 7-1 (Kair, Egipt; 16.03.1934)
| |||
Reprezentacja Izraela w piłce nożnej od 1929 roku jest członkiem FIFA. Do 1972 roku należała do AFC, później do OFC, CAF, nawet CONMEBOL, a w 1994 roku została przyjęta do UEFA.
Spis treści |
Eliminacje do ME 2012 - tabela grupa F
| Zespół | Pkt | M | W | R | P | Br+ | Br- | +/- |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Grecja | 24 | 10 | 7 | 3 | 0 | 14 | 5 | +9 |
 Chorwacja | 22 | 10 | 7 | 1 | 2 | 18 | 7 | +11 |
| Izrael | 16 | 10 | 5 | 1 | 4 | 13 | 11 | +2 |
 Łotwa | 11 | 10 | 3 | 2 | 5 | 9 | 12 | -3 |
 Gruzja | 10 | 10 | 2 | 4 | 4 | 7 | 9 | -2 |
 Malta | 1 | 10 | 0 | 1 | 9 | 4 | 21 | -17 |
Stan po zakończeniu eliminacji
| Miejsce | Drużyna | Mecze | Punkty | Zwyc. | Rem. | Por. | Bramki |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 |  Portugalia | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 2 |  Rosja | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 3 | Izrael | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 4 |  Irlandia Północna | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 5 |  Azerbejdżan | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 6 |  Luksemburg | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
W latach 1928-1948 piłkarze Izraela grali w barwach reprezentacji Palestyny. Dopiero w maju 1948 roku, kiedy Izrael ogłosił niepodległość, powstała samodzielna drużyna narodowa tego kraju. Największe sukcesy odnosiła w latach 60. i na początku 70. Od 1956 do 1968 roku czterokrotnie stawała na podium w Pucharze Azji, w tym raz, kiedy była gospodarzem turnieju w 1964 roku, zdobyła główne trofeum. Ponadto dwa razy przegrywała w finale z Koreą Południową. W 1968 roku piłkarze Izraela po raz pierwszy zagrali na Igrzyskach Olimpijskich. Po porażce z Bułgarią zakończyli swój udział na ćwierćfinale. Zwieńczeniem udanej dekady był awans do mundialu 1970. W Meksyku podopieczni Imanuela Shefera w pierwszym meczu ulegli 0:2 Urugwajowi, ale w pozostałych zremisowali, najpierw ze Szwecją i na koniec z przyszłymi wicemistrzami świata Włochami. Do awansu z grupy zabrakło im dwóch punktów.
Był to pierwszy i jedyny start reprezentantów Izraela w mistrzostwach świata. Kolejne lata to okres piłkarskiej bezradności, trwający po dziś dzień. Wyjścia z zapaści na pewno nie ułatwia napięta sytuacja polityczna w kraju. W ciągu ostatnich trzydziestu pięciu lat Izraelczycy dwukrotnie awansowali do barażów międzynarodowych turniejów. W batalii o Mundial 1990 dzięki jednej bramce strzelonej na wyjeździe lepsza okazała się Kolumbia, a dziesięć lat później walkę o Euro 2000 wygrała Dania.
Obecna kadra zbudowana jest wokół zawodników grających na co dzień w klubach krajowych, głównie w Maccabi Hajfa, Maccabi Tel-Awiw i Beitarze Jerozolima. Kilku Izraelczyków występuje w Hiszpanii (bramkarz Dudu Aouate) i Anglii (obrońca Tal Ben Haim oraz pomocnicy Yossi Benayoun i Idan Tal). Za lidera drużyny uchodzi 34-letni Avi Nimni z Maccabi Tel-Awiw. Od początku 2006 roku selekcjonerem reprezentacji był Dror Kashtan.Od 2010 roku nowym trenerem został francuz Luis Fernández.
| |||||||
Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy
[edytuj] Najwięcej występów w kadrze
Aktualizacja: 24 maja 2012 | [edytuj] Najwięcej goli w kadrze
Aktualizacja: 24 maja 2012 |
Itzhak Shneori i Yaacov Grundman Shlomo Sharf
Richard Møller Nielsen Avram Grant Dror Kashtan Eli Ohana (tymczasowy) Luis FernándezPiłkarze Izraela grali z Polską jedenastokrotnie – dwa razy wygrali, cztery zremisowali, a pięć przegrali (bramki 14:22):
| ||||||||
| |||||||||||||||||||||||
