Robert Burns Woodward (ur. 10 kwietnia 1917 w Bostonie, zm. 8 lipca 1979 w Cambridge) – amerykański chemik organik, laureat Nagrody Nobla.
Zajmował się chemią organiczną, m.in. syntezą totalną związków pochodzenia naturalnego. Prowadził także badania nad ustaleniem struktury produktów naturalnych m.in. penicyliny (1944), strychniny (1947), ferrocenu (1952). Opisał zależność spektroskopii UV i struktury ketonów (tzw. reguły Woodwarda). W 1953 opisał teoretycznie biogenezę cholesterolu. W 1964 opracował regułę oktantów. Współpracował blisko z Roaldem Hoffmanem nad teoretycznymi badaniami reakcji chemicznych (obaj określili tzw. reguły Woodwarda-Hoffmana). Wraz z współpracownikami opracował m.in. syntezę totalną chininy (1944), cholesterolu i kortyzonu (1951), lanosterolu (1954), rezerpiny (1956), chlorofilu (1960), tetracykliny (1962), cefalosporyny C (1965) i witaminy B12 (1976). W 1965 roku zdobył Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za osiagnięcia w dziedzinie syntezy organicznej. Studia chemiczne w MIT ukończył w 1936, a już rok później uzyskał stopień doktora. Woodward słynął z zamiłowania do niebieskiego koloru (nosił niebieskie garnitury i krawaty, jeździł niebieskim samochodem), był tez nałogowym palaczem (palił w laboratorium i podczas wykładów). Był dwukrotnie żonaty: z Irją Pullmann (1937-1946) i Eudoxią Muller (1946-1972), miał czworo dzieci. Zmarł w 1979 roku w czasie snu z powodu ataku serca.
| |||||
