 | Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę, obecnie jest to opowieść, a nie artykuł biograficzny. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
| Roberto Baggio | ||
| Imię i nazwisko | Roberto Baggio | |
| Data i miejsce urodzenia | 18 lutego 1967 Caldogno, Włochy | |
| Pozycja | napastnik | |
| Wzrost | 174 cm | |
| Masa ciała | 73 kg | |
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| 1980-1982 | Caldogno | |
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 1981-1985 1985-1990 1990-1995 1995-1997 1997-1998 1998-2000 2000-2004 | Vicenza Fiorentina Juventus A.C. Milan Bologna Inter Brescia Razem | 36 (13) 94 (39) 141 (78) 51( 12) 30 (22) 41 (9) 95 (45) 488 (218) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1988-2004 |  Włochy | 56 (27) |
 Roberto Baggio w Wikicytatach | ||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||
| ||||||||||||
Roberto Baggio (ur. 18 lutego 1967 w Caldogno) – były włoski piłkarz występujący na pozycji napastnika. W 1993 roku został uznany za piłkarza roku FIFA i zdobył Złotą Piłkę dla najlepszego gracza Europy.
Karierę rozpoczynał w Vicenzie w 1981 roku. W sezonie 1984/1985 pomógł swojemu klubowi w awansie do Serie B strzelając 12 bramek w 29 spotkaniach. W Serie B w barwach Vicenzy jednak nie zagrał, gdyż przeniósł się do Fiorentiny. W Serie A zadebiutował po roku we Florencji w meczu z Sampdorią 21 września 1986 roku. Swoje pierwsze trafienie w Serie A uzyskał w meczu z Napoli 10 maja 1987. Sezon 1987/1988 był przełomowy. Baggio w lidze uzyskał 9 trafień i otrzymał powołanie na mecz reprezentacji z Holandią. Było to w listopadzie 1988 roku. W kolejnym sezonie Baggio poprowadził drużynę z Florencji do finału Pucharu UEFA gdzie jednak jego zespół uległ Juventusowi.
W 1990 roku wraz z reprezentował swój kraj na Mistrzostwach Świata. W pierwszych dwóch meczach nie znalazł jednak uznania w oczach selekcjonera i nie zagrał. Dopiero w trzecim meczu dostał szansę i dobrze ją wykorzystał. W meczu z Czechosłowacją strzelił jedną z najpiękniejszych bramek w historii Mistrzostw Świata. Włosi dotarli do półfinału gdzie przegrali z reprezentacją Argentyny i ostatecznie zajęli 3 miejsce.
W tym samym czasie Baggio podpisał kontrakt z drużyną Juventusu. W sezonie 1990/1991 strzelił 14 bramek 33 meczach, w sezonie kolejnym 18. W sezonie 1992/1993 Baggio z drużyną Juventusu wygrał Puchar UEFA strzelając w 9 meczach 6 bramek. W lidze uzyskał 21 trafień w 27 meczach. Swoja setną bramkę w Serie A uzyskał w kolejnym sezonie przeciwko Genui.
Rok później wystąpił na Mistrzostwach Świata w USA. Był prawdziwym liderem włoskiej reprezentacji. Zdobył w turnieju pięć bramek (jedną z Hiszpanią i po dwie z Nigerią i Bułgarią). Włosi dotarli do finału, w którym czekała na nich Brazylia. Po 120 minutach gry bramki nie padły i mecz rozstrzygnąć miały rzuty karne. Po pudle Franco Baresiego oraz Daniele Massaro, przy prowadzeniu Brazylii Baggio przestrzelił decydującą jedenastkę i Mistrzami Świata zostali "Canarinhos".
W 1995 roku zdobył swoje pierwsze scudetto z Juventusem. Jednak z powodu kontuzji nie był w tym sezonie wiodącą postacią swego zespołu. Po pojawieniu się w klubie Alessandro del Piero Baggio stanął przed trudnym wyborem – zostać w klubie kosztem 1/3 swoich dotychczasowych zarobków, czy odejść. Zdecydował się na to drugie. Jego wybór padł na AC Milan, choć w grę wchodził też inny klub z Mediolanu – Inter. Z tym klubem także udało się zdobyć Mistrzostwo Włoch.
W 1997 przeniósł się do Bolonii. W barwach tego klubu strzelił w lidze 22 gole i znalazł się w kadrze Włoch na Mundial we Francji w 1998 roku. Na tej imprezie strzelił dwa gole. Jednego w meczu z Chile, a drugiego w meczu z Austrią. W ćwierćfinale reprezentacja Włoch spotkała się z późniejszymi mistrzami świata Francuzami. W regulaminowym czasie gry był remis, więc zarządzono dogrywkę, w której Baggio nie wykorzystał stuprocentowej sytuacji, strzelając z woleja dosłownie milimetry obok lewego słupka bramki. Później przyszedł czas na rzuty karne. Tym razem Baggio wykorzystał jedenastkę, jednak zespół Italii przegrał to spotkanie.
Po trzecich w swojej karierze Mistrzostwach Świata przeniósł się do Interu w którym grał dwa lata. W meczu w Lidze Mistrzów, w którym Inter Mediolan grał przeciwko Realowi Madryt, Baggio wszedł z ławki rezerwowych i strzelił dwie bramki. Mimo, zwycięstwa nad Realem, nie zdołał przekonać do siebie trenera. Inter odpadł w ćwierćfinale, a sezon ligowy zakończył na słabym 8. miejscu. W swoim ostatnim meczu dla Nerazzurich przeciwko Parmie zdobył dwa wspaniałe gole. Całe spotkanie zakończyło się wynikiem 1:3 tym samym rezultat dał możliwość gry w eliminacjach Ligi Mistrzów klubowi z Mediolanu.
W 2000 roku został zawodnikiem Brescii, gdzie grał do końca kariery w 2004 roku. Warto dodać, że odrzucił oferty takich europejskich potęg jak Real Madryt czy Arsenal Londyn. W pierwszym sezonie Baggio wraz z Brescią zajął historyczne 7. miejsce w Serie A. Osiągnięcie to dawało możliwość gry w Pucharze Intertoto, gdzie Brescia w finale poległa z Paris Saint Germain. W drugim sezonie Roby odniósł ciężką kontuzję w starciu z zawodnikiem Vincenzy - Antonio Marasco. Po 76 dniach absencji powrócił do gry i w już w pierwszym meczu zdobył dwa gole. Przeciwnikiem Bresci była wówczas Fiorentina. Niestety Baggio nie znalazł uznania w oczach Giovanniego Trapattoni'ego i nie pojechał na Mistrzostwa Świata w 2002 roku. Baggio pożegnalny mecz w barwach Bresci zagrał przeciwko Milanowi, w ostatniej kolejce sezonu 2003/2004, kiedy to Milan świętował swoje 17-te Scudetto. Ostatni pożegnalny występ w reprezentacji zaliczył 28 kwietnia 2004 w meczu z Hiszpanią. Był trzykrotnym wicekrólem strzelców włoskiej Serie A. W lutym 2005, już po zakończeniu profesjonalnej kariery piłkarskiej zagrał w meczu charytatywnym na rzecz ofiar tsunami w Azji na Camp Nou. W marcu 2004 znalazł się na liście "FIFA 100" Pelego.
| Poprzednik Marco van Basten | Piłkarz Roku FIFA 1993 | Następca Romário |
| |||||||||||||||||||||||||||||
