| Roman Kanafoyski | |
 komandor porucznik | |
| Data urodzenia | 4 maja 1901 |
| Data i miejsce śmierci | 7 czerwca 1947 Hel  Polska |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1917 |
| Stanowiska | dowódca Oddziału Wydzielonego Rzeki Wisły, komendant Półwyspu Hel |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa, kampania wrześniowa |
| Odznaczenia | |
  | |
Roman Kanafoyski (ur. 4 maja 1901, zm. 7 czerwca 1947) – komandor porucznik Marynarki Wojennej RP, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, podczas kampanii wrześniowej dowódca Oddziału Wydzielonego Rzeki Wisły, po II wojnie światowej komendant Półwyspu Hel, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Spis treści |
Urodził się 4 maja 1901 roku w zaborze rosyjskim. W grudniu 1917 roku otrzymał powołanie do pułku ułanów w III Korpusie Armii Rosyjskiej. W maju 1918 roku został zdemobilizowany. 10 lutego 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i jako szeregowiec brał udział w wojnie z bolszewikami w składzie 8 dywizjonu artylerii ciężkiej. W 1921 roku ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii w Poznaniu i otrzymał promocję oficerską w korpusie artylerii. Był również także absolwentem Kursu Oficerów Zwiadowczych, Kursu Oficerów Gospodarczych, Kursu Dowódców Baterii w Toruniu oraz Kursu Unifikacyjnego (uprawniającego do awansu na stopień majora - komandora podporucznika) w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (1939).
Służbę kontynuował w 1 Pułku Artylerii Ciężkiej w Modlinie i 8 Dywizjonie Artylerii Konnej w Białymstoku. 1 czerwca 1927 roku przeniesiony został z 14 dak do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do Flotylli Rzecznej MW w Pińsku[1]. We Flotylli Pińskiej, w latach 1927-1939, zajmował kolejno następujące stanowiska służbowe: zastępcy dowódcy jednego z monitorów rzecznych typu B (monitory "gdańskie"), dowódcy monitora ORP "Wilno" (od 1 czerwca 1928), zastępcy dowódcy dywizjonu monitorów (od 1 stycznia 1931), ponownie dowódcy ORP "Wilno", dowódcy 3 dywizjonu bojowego (od 1 stycznia 1933) i dowódcy 1 dywizjonu bojowego (od 1934). Na początku 1939 roku wybrany został prezesem Wojskowego Klubu Sportowego "Kotwica".
Od 3 kwietnia 1939 roku był dowódcą Oddziału Wydzielonego Rzeki Wisły z bazą w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej Oddział Wydzielony prowadził działania wojenne na Wiśle w ramach Armii "Pomorze". 9 września 1939 rozkazał dokonać samozatopienia jednostek pływających pod Duninowem, w związku z wyczerpaniem możliwości operacyjnych. Następnie wyznaczony komendantem Garnizonu Polowego Żychlin. Dowodził marynarzami w trakcie forsowania Bzury, 19 września dostał się do niewoli niemieckiej podczas przebijania w kierunku Twierdzy Modlin. W latach 1939-1945 przebywał w oflagach II B Arnswalde i II D Gross Born.
Po wyzwoleniu, od 10 sierpnia 1945 roku służył w 1 Samodzielnym Morskim Batalionie Zapasowym w Gdańsku. 20 września tego roku przeniesiono go do Dowództwa Marynarki Wojennej w Gdyni, gdzie 1 stycznia 1946 roku został szefem Oddziału Ogólnego Sztabu Głównego. W 1947 roku objął funkcję komendanta Półwyspu Hel. Zmarł nagle 7 czerwca 1947 roku w Helu.
