 | Ten artykuł od 2012-01 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Roman Suszko, ukr. Роман Сушко (ps. Kindrat, Sicz, ur. 1894 w Remenowie koło Kamionki Buskiej w województwie tarnopolskim - zm. 1944) – ukraiński wojskowy i działacz polityczny, pułkownik Strzelców Siczowych, w 1939 dowódca Legionu Ukraińskiego.
Jako porucznik drugiej sotni USS uczestniczył w walkach koło Makiwki i Łysoni, w latach 1916-1917 w niewoli rosyjskiej, od 1918 współorganizator i późniejszy pułkownik Strzelców Siczowych, dowódca 11 (2) dywizji Strzelców. W 1919 internowany przez Polaków, 1920 – dowódca 16 brygady, 1921 – dowódca II brygady w powstańczej grupie Jurka Tjutjunnyka.
Współtwórca nielegalnej i terrorystycznej organizacji Ukraińskiej Wojskowej Organizacji, jej szef wywiadu, a także komendant w latach 1927-1929, kilka razy uwięziony przez władze polskie za działalność antypaństwową na szkodę II Rzeczypospolitej. Współzałożyciel Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów , od 1930 na emigracji w Wiedniu, gdzie odbył szereg szkoleń wywiadowczo-dywersyjnych.
W maju 1939 r. zaczął tworzyć, w porozumieniu z dowództwem niemieckim, jednostkę wojskową - tzw. Legion Ukraiński, którego był formalnym dowódcą. 15 września 1939 r. wyruszył z Wiednia na front w we wschodniej Galicji, celem jego wyjazdu był najprawdopodobniej konieczność zawrócenia legionistów ukraińskich za San, z powodu mającej nastąpić agresji sowieckiej. Legion Ukraiński doszedł do Stryj (wtedy działania wojenne zostały wstrzymane), a następnie zawrócił na zachód. W proteście przeciwko takiemu potraktowaniu ukraińskiego sojusznika przez Niemców Suszko zrzekł się dowództwa nad Legionem.
W latach 1939-1941 mieszkał w Krakowie, działając jako przewodniczący OUN na teren Generalnego Gubernatorstwa. Był przeciwnikiem rozłamu w OUN w 1940, i pozostał wierny Andrijowi Melnykowi.
Od lata 1941 przebywał we Lwowie, tam też zginął w zamachu dokonanym przez banderowców[1].
