Roman Wysocki - polski historyk, doktor nauk humanistycznych w zakresie historii, specjalność: historia najnowsza, adiunkt w Instytucie Historii Najnowszej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej.
Stażysta Uniwersytetu Lwowskiego im. Iwana Franko (Lwów, czerwiec 1997)[1], stypendysta Fundacji im. Stefana Batorego (Praga, październik-listopad 1998)[1], stypendysta Uniwersytetu Harvarda (styczeń-kwiecień 2003)[1], stypendysta Fundacji Lanckorońskich z Brzezia (Lwów, marzec 2006)[1]. Doktorat uzyskał w r. 1999 na podstawie dysertacji Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów w Polsce w latach 1929-1939, napisanej pod kierownictwem naukowym prof. Tadeusza Radzika (promotor pracy)[2]. Praca została opublikowana przez Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w r. 2003[3].
Historyk Lucyna Kulińska w opublikowanej w 2009 pracy Działalność terrorystyczna i sabotażowa nacjonalistycznych organizacji ukraińskich w Polsce w latach 1922-1939 określiła książkę Wysockiego jako nierzetelną i usprawiedliwiającą zbrodnie ukraińskich nacjonalistów, a samego Wysockiego jako apologetę zbrodniczego ruchu[4]. Także Wiktor Poliszczuk zarzucił autorowi tej pracy wybielanie OUN, świadome pomniejszanie znaczenia ideologii nacjonalizmu ukraińskiego oraz sympatię do samej ideologii tego nacjonalizmu.[5]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Roman Wysocki na stronie Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie
- ↑ recenzentami byli prof. Andrzej Chojnowski i dr hab. Emil Horoch, opis pracy w bazie Nauka Polska
- ↑ Roman Wysocki Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów w Polsce w latach 1929-1939. Geneza, struktura, program, ideologia., Lublin 2003,wyd. Wydawnictwo UMCS, ISBN 83-227-2101-3.
- ↑ Praca ta budzi wiele zastrzeżeń natury zasadniczej. Autor skoncentrował się na stronie formalnej funkcjonowania OUN. Skupiony na szczegółach, pomija, a nawet ignoruje, prawdę o destrukcyjności tej organizacji, o jej terrorystycznym, szowinistycznym charakterze. Brak więc w książce jednoznacznego potępienia zarówno ideologii, jak i licznych akcji terrorystycznych UWO-OUN. Za to bardzo wiele miejsca zajmują informacje o represjach władz policyjno-sądowych czy wyrokach na sprawcach. Ofiary nie budzą zainteresowania autora, a jedynie ludzie podejmujący się antypolskich działań i ich motywacje – w świetle prowadzonego wywodu – wydają się autorowi wysokie i chwalebne. Brak też w pracy wykazania związku między zbrodniczą ideologią skrajnego ukraińskiego nacjonalizmu a popełnianymi czynami przestępczymi. Autor stara się, niezgodnie z prawdą historyczną, odgrodzić ideologię UWO-OUN od myśli Dmytro Doncowa. Usiłuje tuszować kłopotliwe kwestie finansowania organizacji i współpracy z wrogami Polski – głównie Niemcami, ale także z Rosją sowiecką i Litwą, przytaczając równocześnie źródła, w których o sprawach tych pisze się otwartym tekstem. Pomija istotny fakt przynależności nielegalnej OUN do międzynarodówki faszystowskiej i uczestniczenia w jej zjazdach. Nie wspomina, jakie owoce wydała po latach ideologia i praktyka działalności UWO-OUN. Wysocki jawi się więc jako kolejny apologeta zbrodniczego ruchu. Stara się go wybielać i usprawiedliwiać. Por. Lucyna Kulińska, Działalność terrorystyczna i sabotażowa nacjonalistycznych organizacji ukraińskich w Polsce w latach 1922-1939, Kraków 2009, ISBN 978-83-7188-147-3, s. 16-17
- ↑ Wiktor Poliszczuk, Podręcznik nacjonalisty ukraińskiego, Toronto 2006
[edytuj] Linki zewnętrzne
