| Ryjkonosy | |
| Macroscelidea | |
| Butler, 1956 | |
 Rhynchocyon petersi | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | ryjkonosy |
 Systematyka w Wikispecies | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Ryjkonosy, długoszki (Macroscelidea) – rząd niewielkich, naziemnych ssaków łożyskowych o wydłużonym nosie i cienkich, krótkich kończynach.
Spis treści |
Zamieszkują najbardziej na północ wysunięte obszary Afryki Północnej oraz większość Afryki subsaharyjskiej. Nie występują w Afryce Zachodniej i na Saharze. Zajmują różnorodne siedliska – od obszarów suchych lub kamienistych po zarośla i lasy tropikalne.
Ich cechą charakterystyczną jest długi, elastyczny nos w kształcie ryjka, długie i cienkie kończyny, duże oczy i długi, cienki ogon. Kończyny tylne są dłuższe od przednich, skoczne. Ryjkonosy osiągają do ok. 30 cm długości ciała (bez ogona). Budową szkieletu przypominają wiewióreczniki. Mają dobrze rozwinięte zmysły słuchu i wzroku.
| Wzór zębowy | I | C | P | M | |
|---|---|---|---|---|---|
| 36-42 | = | 1-3 | 1 | 4 | 2 |
| 3 | 1 | 4 | 2-3 | ||
Długoszki są aktywne głównie za dnia, co – obok większego mózgu – odróżnia je od większości owadożernych (Insectivora). Niektóre gatunki poruszają się skokami podobnie do antylop. Odżywiają się owadami i pokarmem roślinnym.
Ryjkonosy były do niedawna słabo poznane. Dawniej zaliczano je w randze podrzędu do owadożernych lub tupajów, zajęczaków, a nawet kopytnych[1]. Wyniki badań genetycznych sugerują ich przynależność do kladu afroterów (Afrotheria) – zwierząt wywodzących się z Afryki.
Do rzędu ryjkonosów zaliczana jest jedna rodzina:
obejmująca kilkanaście gatunków żyjących współcześnie oraz kilka wymarłych, znanych z zapisu kopalnego Afryki od eocenu[2].
| |||||||||||||||||
