| Sławomir Nowak | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 11 grudnia 1974 Gdańsk |
| Minister transportu, budownictwa i gospodarki morskiej | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 18 listopada 2011 |
| Poprzednik | Cezary Grabarczyk[1] |
| Szef Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 16 listopada 2007 do 26 października 2009 |
| Poprzednik | Adam Lipiński |
| Następca | Łukasz Broniewski[2] |
| Poseł VII kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 8 listopada 2011 |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Sławomir Ryszard Nowak (ur. 11 grudnia 1974 w Gdańsku) – polski polityk, z wykształcenia politolog. Od 2007 do 2009 sekretarz stanu w KPRM i szef gabinetu politycznego premiera Donalda Tuska, od 2009 do 2010 wiceprzewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, od 2010 przewodniczący Regionu Pomorskiego PO, od 2010 do 2011 sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta ds. kontaktów z Rządem i Parlamentem. Poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji, od 18 listopada 2011 minister transportu, budownictwa i gospodarki morskiej.
Spis treści |
W 2000 ukończył studia w zakresie politologii na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego oraz zarządzanie na Wydziale Administracyjnym Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Jako student założył w 1994 własną firmę reklamową, a w latach 1999–2002 był prezesem agencji reklamowej "Signum Promotion". W 2002 objął funkcję wiceprezesa Radia Gdańsk.
Działalność społeczno-polityczną zaczynał od członkostwa w Kongresie Liberalno-Demokratycznym (1993–1994); po połączeniu z Unią Demokratyczną w 1994 przystąpił do Unii Wolności. Przez dwie kadencje (1998–2002) pełnił funkcję szefa młodzieżówki UW – Stowarzyszenia "Młodzi Demokraci", którą wyprowadził z tej partii w 2001, podpisując jednocześnie umowę stowarzyszeniową z Platformą Obywatelską.
Jako kandydat PO w okręgu gdańskim w wyborach parlamentarnych w 2001 zdobył 2130 głosów i nie uzyskał mandatu poselskiego. W 2004 został posłem w miejsce wybranego do Parlamentu Europejskiego Janusza Lewandowskiego, gdy z objęcia mandatu zrezygnowali kolejno: Aleksander Hall, starosta kwidzyński Leszek Czarnobaj oraz prezydent Tczewa Zenon Odya. W wyborach w 2005 po zdobyciu 9061 głosów w okręgu gdańskim został wybrany na kolejną kadencję. Zasiadał w Komisji Obrony Narodowej.
W wyborach z 21 października 2007 był liderem listy PO w okręgu gdańskim. Z poparciem 65 993 głosów został wybrany posłem na Sejm VI kadencji, osiągając jednocześnie najwyższy wynik w swoim okręgu przed Jarosławem Wałęsą i Maciejem Płażyńskim.
16 listopada 2007 został sekretarzem stanu w Kancelarii Premiera i szefem gabinetu politycznego premiera. 7 października 2009 podał się do dymisji. 26 października 2009 jego dymisja została przyjęta. Zasiada w zarządzie krajowym Platformy Obywatelskiej. 21 października 2009 został wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego tej partii. W 2010 został szefem sztabu wyborczego Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich. 22 maja 2010 zastąpił Jana Kozłowskiego na stanowisku przewodniczącego Regionu Pomorskiego PO. 5 sierpnia tego samego roku nie został ponownie wiceprzewodniczącym klubu PO.
29 września 2010 został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta ds. kontaktów z Rządem i Parlamentem[3], w związku z czym tego samego dnia wygasł jego mandat poselski[4].
W 2011 w wyborach parlamentarnych kandydował ponownie z listy Platformy Obywatelskiej do Sejmu z okręgu gdańskiego, zdobywając mandat poselski wynikiem 65 629 głosów[5]. 25 października tego samego roku odwołany został z funkcji ministerialnej w Kancelarii Prezydenta[6].
18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej w drugim rządzie Donalda Tuska[7].
Syn Ryszarda i Haliny Nowaków. Jest żonaty, ma córkę i syna.
| |||||||
