| Słowacka Unia Chrześcijańska i Demokratyczna – Partia Demokratyczna | |
| Skrót | SDKÚ-DS |
| Lider | Mikuláš Dzurinda |
| Data założenia | 2000/2006 |
| Deklarowana ideologia polityczna | chrześcijańska demokracja, konserwatywny liberalizm |
| Członkostwo międzynarodowe | Europejska Partia Ludowa[1] |
| Barwy | niebiesko-białe |
| strona oficjalna | |
Słowacka Unia Chrześcijańska i Demokratyczna – Partia Demokratyczna (Slovenská demokratická a kresťanská únia – Demokratická strana, SDKÚ-DS) – słowacka centroprawicowa partia polityczna o profilu chadeckim i konserwatywno-liberalnym. Należy do Europejskiej Partii Ludowej.
Spis treści |
Partia powstała 14 lutego 2000 jako Słowacka Unia Chrześcijańska i Demokratyczna (Slovenská demokratická a kresťanská únia) z inicjatywy premiera Mikuláša Dzurindy w ramach Słowackiej Koalicji Demokratycznej. Spośród pięciu ugrupowań tworzących SDK jedynie Unia Demokratyczna zdecydowała się w całości na akces do nowej formacji[2].
W wyborach parlamentarnych w 2002 partia zdobyła 15,1%, głosów zajmując drugie miejsce i 28 mandatów (na 150) była za Ruchem dla Demokratycznej Słowacji Vladimíra Mečiara[3]. Utworzyła koalicję rządową z Partią Węgierskiej Koalicji, Chrześcijańskim Ruchem Demokratycznym i Sojuszem Nowych Obywateli. Przewodniczący SDKÚ Mikuláš Dzurinda pozostał premierem na kolejną kadencję. W okresie jego rządów doszło do szeregu zmian, głównie gospodarczych. był premierem w latach 1998–2006. W tym czasie na Słowacji zaszły ogromne zmiany, przede wszystkim gospodarcze. Wprowadzono m.in. podatek liniowy, podjęto działania prowadzące do obniżenia kosztów zatrudnienia pracowników, prywatyzacji większości państwowych przedsiębiorstw oraz komercjalizacji służby zdrowia i państwowego szkolnictwa.
W wyborach prezydenckich w 2004 kandydat partii na to stanowisko Eduard Kukan w pierwszej turze zajął trzecie miejsce z poparciem 22,1% (o 0,2% za mało, aby znaleźć się w drugiej turze). W 2009 partię reprezentowała Iveta Radičová, która przegrała ostatecznie z ubiegającym się o reelekcję urzędującym prezydentem. W wyborach do Parlamentu Europejskiego SDKÚ osiągnęła 17,1% głosów i zajęła pierwsze miejsce, co dało jej 3 mandaty. Pięć lat później uzyskała 2 mandaty w Strasburgu[4].
W 2006 do ugrupowania przyłączyła się ostatecznie Partia Demokratyczna (Demokratická strana) Ľudovíta Kaníka, co doprowadziło do przyjęcia nowej nazwy SDKÚ-DS. W wyborach w 2006 partia była druga za lewicowo-populistycznym SMER - sociálna demokraciaem, zdobywając 18,35% i 31 mandatów[3]. Nie udało się jej jednak stworzyć koalicji mającej większość parlamentarną. W wyborach w 2010 uzyskała 15% głosów poparcia i 28 miejsc w Radzie Narodowej[5]. Przystąpiła do rozmów koalicyjnych z ugrupowaniami centroprawicy, współtworzyła rząd Ivety Radičovej. W 2012 utraciła znaczną część poparcia.
| Wybory | Poparcie | Zmiana punktów procentowych | Mandaty (Rada Narodowa) | Zmiana |
|---|---|---|---|---|
| 2002 | 15,1% | – | 28 | – |
| 2006 | 18,35% | 31 | ||
| 2010 | 15,42% | 28 | ||
| 2012 | 6,09% | 11 |
| Wybory | Poparcie | Zmiana punktów procentowych | Mandaty | Zmiana | L. miejsc dla Słowacji |
|---|---|---|---|---|---|
| 2004 | 17,1% | – | 3 | – | 14 |
| 2009 | 16,98% | 2 | 13 |
| Wybory | Kandydat | Głosowanie | Poparcie | Uwagi |
|---|---|---|---|---|
| Eduard Kukan | I tura | 22,1% | Kandydat nie przeszedł do II tury | |
| Iveta Radičová[6] | I tura | 38,05% | Przejście do II tury | |
| II tura | 44,46% | Przegrana |
| |||||||||||