S-400 Triumf

S-400
Informacje podstawowe
Inne nazwy	S-300PMU3, SA-21A (Growler A), SA-21B (Growler B)
Faza	terminalna
Państwo	Rosja
Producent	Almaz / Fakel
Pocisk
Pocisk	• 48N6DM • 9M96, 9M96E • 9M96E2 • 40N6
Napęd
Liczba stopni napędu	jednostopniowy na paliwo stałe
Głowica
Naprowadzanie	Growler A i B: Komendowe + samonaprowadzanie radarem aktywnym
System
Radar	• wykrywania: 64N6E2 • naprowadzania: Grave Stone

S-400 Triumf (ros.) C-400 Триумф – rosyjski system rakietowy czwartej generacji typu ziemia-powietrze, opracowany przez Centralne Biuro Konstrukcyjne Almaz, stanowiący wersję rozwojową systemu S-300PMU (Kod NATO: SA-10C). Początkowo był znany jako S-300PMU3 później przemianowany na S-400 (Kod NATO: SA-21 Growler).

S-400 w porównaniu do pozostałych systemów z rodziny S-300 posiada znacznie większe możliwości. Według źródeł rosyjskich, S-400 może jednocześnie namierzać i naprowadzać rakiety na 6 celów znajdujących się w odległości nawet 400 km. Jest zdolny zwalczać cele powietrzne tj. samoloty, rakiety typu cruise oraz rakietowe pociski balistyczne o zasięgu 3500 km, poruszające się z prędkością do 4.8 km/s. Co więcej, system ma być zdolny do zwalczania samolotów typu stealth^[1][2].

[edytuj] Rozwój

Budowa S-400 rozpoczęła się w późnych latach 1990. System został oficjalnie zapowiedziany w styczniu 1999 r. 12 lutego 1999 r. przeprowadzono pierwsze testy, które zakończyły się powodzeniem. Początkowo S-400 był testowany z wykorzystaniem rakiet używanych przez S-300 jednak z powodu niewiele lepszych osiągów od swoich poprzedników zdecydowano się na opracowanie nowego typu rakiet. S-400 otrzymał cztery nowe typy rakiet, 9M96E i 9M96E2 o zasięgu odpowiednio 40 i 120 km oraz rakiety dalekiego zasięgu 48N6E3/48N6DM i 40N6 zdolną niszczyć cele w odległości 400 km. Ostatnim etapem było zintegrowanie systemu z nowym trójwymiarowym radarem fazowym Grave Stone^[3]. W lutym 2004 r. S-400 zakończył fazę testów i jest gotów do produkcji.

[edytuj] Rakiety

S-400 może korzystać z czterech nowych typów rakiet (48N6E3, 40N6, 9M96E, 9M96E2), a także z rakiet używanych przez jego poprzednika S-300PMU2 Favorit (48N6E, 48N6E2). W rezultacie S-400 może być uzbrojony w mieszankę różnych rakiet, co zapewnia dużą uniwersalność oraz umożliwia dostosowanie do danego zagrożenia.

• 48N6E3/48N6DM – pierwsza z nowych rakiet dalekiego zasięgu dla systemu S-400, będąca wersją rozwojową 48N6E2, o zasięgu 240 km.
• 40N6 – rakieta dalekiego zasięgu, mogąca zwalczać cele powietrzne na odległość 400 km. Rakieta ta ma min. za zadanie niszczenie samolotów kontroli i wczesnego ostrzegania AWACS, JSTARS.
• 9M96E, 9M96E2 – jednostopniowe rakiety o zasięgu, odpowiednio 40 i 120 km przeznaczone do zwalczania samolotów oraz wszelkiego typu broni lotniczej. Są lżejsze i mniejsze od odpowiedników używanych przez inne systemy S-300. Prawdopodobieństwo trafienia wynosi 0.9 dla samolotów załogowych i 0.8 dla bezzałogowych. Rakieta może manewrować przy przeciążeniach sięgających 20 G i wysokościach do 35 km.^[3]

Przypisy

  Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
S-400 Triumf