| SHL m17 Gazela | |
 SHL M17 Gazela | |
| Producent | SHL |
| Premiera | Targii poznańskie 1968 |
| Okres produkcji | 1968-1970 |
| Miejsce produkcji |  Polska |
| Poprzednik | SHL M11 |
| Klasa | motocykl |
| Silnik | 174 cm W-2 "Wiatr", jednocylindrowy, dwusuwowy, 13,5 KM |
| Skrzynia biegów | 4-biegowa |
| Długość | 2100 mm |
| Szerokość | 630 mm |
| Wysokość | 960 mm |
| Masa własna | 125 kg |
SHL M17 Gazela – polski motocykl produkowany w latach 1968-1970 jako następca motocykla SHL M11.
Prace nad następcą SHL M11 trwały w latach 1963-1968 i w rezultacie powstał SHL M17 Gazela z całkowicie nowym układem napędowym, związanym z dopasowaniem do stylistyki nowego motocykla. Konstrukcję silnika Wiatr opracowano oraz podjęto produkcję w Zakładach Metalowych w Nowej Dębie, a produkcję podwozi i montaż pojazdu Zakładach Wyrobów Metalowych w Kielcach. Silnik o oznaczeniu W-2 skonstruowany przez inż. Wiesława Wiatraka we współpracy z Politechniką Krakowską o pojemności zwiększonej o 1 cm³ (do 174 cm³) charakteryzował się m.in. mocą większą o 4,5 KM od silnika WFM S-32, uzyskaną dzięki optymalizacji napełniania cylindra, a także zwiększeniu wytrzymałości układu korbowego. Motocykl po raz pierwszy w powojennej produkcji polskiej wyposażono w zapłon bateryjny oraz alternator 12-woltowy 50 W, skonstruowany z zespolenia w jedną całość alternatora i aparatu zapłonowego zaprojektowanych kilka lat wcześniej z przeznaczeniem dla modernizowanej wersji Junaka. Od nowa zaprojektowano pojedynczą ramę kołyskową o dużej wytrzymałości. Zawieszenie przednie bazowało wciąż na wahaczu pchanym, lecz skrócono jego długość i amortyzatory teleskopowe ukryto w elementach nośnych wahacza, co poprawiło też estetykę[1]. W Gazeli po raz pierwszy w Polsce zastosowano też amortyzatory tylne z dwustopniową regulacją twardości, a także reflektor zabudowany ze zbiornikiem paliwa[1].
Model turystyczny M17 produkowany był w okresie od września 1968 do 5 czerwca 1970 roku, w liczbie około 50.000 egzemplarzy, z czego ok. 15.000 na eksport[1]. Motocykl ten nie odbiegał od nowoczesnych konstrukcji w owym czasie, głównym minusem była jego wysoka cena – 17 300 zł[1]. Problemem były też awarie w układzie przeniesienia napędu (głównie skrzynia biegów) z uwagi na dysponowaną moc silnika. Dodatkowo silnik W-2 posiadał dość częstą tendencję do zacieranie się w okresie docierania silnika. Brak popytu przyczynił się do zatrzymania produkcji.
Spis treści |
