Współrzędne: 
17h30m42,00s; -21°29'00,00"
| SN 1604 | |
 Zdjęcie pozostałości po Gwieździe Keplera (w fałszywych kolorach) wykonane przez Teleskop Hubble'a Źródło: HST/NASA/ESA. | |
| Data odkrycia | 1604 |
| Dane obserwacyjne (J2000) | |
| Typ supernowej | Ia[1] |
| Pozostałość | Muszelka |
| Galaktyka | Droga Mleczna |
| Gwiazdozbiór | Wężownik |
| Rektascensja | 17h 30m 42s |
| Deklinacja | −21° 29' |
| Odległość | 20000 lat świetlnych, lub 6 kiloparseków |
| Największa jasność | -2,25 do -2,5m |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Przodek | nieznany |
| Typ przodka | nieznany |
| Uwagi | Ostatnia obserwowana supernowa w naszej galaktyce. Widoczna gołym okiem przez 18 miesięcy. |
Supernowa 1604, znana także jako Gwiazda Keplera lub Nowa Keplera – była supernową znajdującą się w Drodze Mlecznej, w gwiazdozbiorze Wężownika. Była ostatnią obserwowaną supernową bezsprzecznie znajdującą się w naszej galaktyce, znajdującą się nie dalej niż 6 kiloparseków albo około 20.000 lat świetlnych od Ziemi. Widoczna gołym okiem, była w czasie szczytowej jasności najjaśniejszym obiektem na nocnym niebie, licząc w to wszystkie planety prócz Wenus, z jasnością gwiazdową równą −2,5.
Supernowa została pierwszy raz zaobserwowana 9 października 1604[2]. Niemiecki astronom Johannes Kepler zauważył ją pierwszy raz 17 października, następnie nazwana jego imieniem. Swoją książkę na ten temat nazwał De Stella nova in pede Serpentarii (Nowa gwiazda na stopie Wężownika).
Była to druga supernowa widziana w czasie jednego pokolenia (pierwszą była SN 1572 widziana przez Tycho Brahe w Kasjopei). Od tego momentu nie zanotowano więcej supernowych w Drodze Mlecznej, jednakże notuje się takie zjawiska w innych galaktykach.
