Saks – starogermański jednosieczny nóż bojowy używany od okresu wędrówek ludów do epoki wikingów (najdłużej w Skandynawii do końca XI w.). Noszono go też jako element stroju codziennego.
Nazwa Sasi prawdopodobnie pochodzi właśnie od tej broni, zaś naczelne bóstwo tego plemienia Saksnot (dopatruje się w nim odpowiednika nordyckiego Tyra) – był z nią często przedstawiany np. na kamieniu grobowym z Niederdollendorf (VIII w.)
Rozróżnić można dwie odmiany tej broni:
- Skramsaks – przeznaczony głównie do rąbania; miał zakrzywioną klingę długości ok. 30-70 cm. i otwartą, bezjelcową dwuręczną rękojeść. Uważany za jedną z praform zachodnioeuropejskiej szabli średniowiecznej.
- Langsaks – długość całkowita ok. 1 m, jednoręczna rękojeść otwarta typu mieczowego, klinga prosta o sztychu przygrzbietowym.
[edytuj] Bibliografia
- Włodzimierz Kwaśniewicz – Leksykon broni białej i miotającej., Dom Wydawniczy BELLONA, Warszawa 2003.
- Artur Szrejter – Mitologia Germańska., Wyd. L&L, Gdańsk 2006. (wyd. II)
