| Salvador (Bahia) | |||||
| |||||
 Salvador (Bahia) | |||||
| Dewiza: Sic illa ad arcam reversa est (a tym samym gołąb wrócił do arki) | |||||
| Przydomek: Capital da Alegria (Stolica Szczęścia) i Roma Negra (Czarny Rzym) | |||||
| Państwo |  Brazylia | ||||
| Stan |  Bahia | ||||
| burmistrz | João Henrique Carneiro (2009-2012) | ||||
| Powierzchnia | 707 km² | ||||
| Wysokość | 8 m n.p.m. | ||||
| Ludność (2008) • liczba ludności • gęstość • aglomeracja | 2 948 733 4 176,6 os./km² 3 866 004 | ||||
| Nr kierunkowy | (+55) 71 | ||||
| Kod pocztowy | 40000-000 | ||||
| Miasta partnerskie | * Los Angeles, Stany Zjednoczone | ||||
Położenie na mapie stanu Bahia   Salvador (Bahia) | |||||
Położenie na mapie Brazylii  Salvador (Bahia) | |||||
| Na mapach: | |||||
 | |||||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |||||
| Strona internetowa miasta | |||||
Salvador da Bahia – Salvador, Bahia, trzecie co do wielkości (po São Paulo i Rio de Janeiro) miasto we wschodniej Brazylii. Historyczna, pełna nazwa miasta to São Salvador da Baía de Todos os Santos (Święty Wybawca z Zatoki Wszystkich Świętych), gdyż miasto leży nad Zatoką Wszystkich Świętych. Stolica stanu Bahia, ważny port nad Oceanem Atlantyckim. Miasto było do 1763 roku stolicą portugalskiej Brazylii. Nazwa Bahia do połowy 20 wieku była zamiennikiem nazwy miasta. Jest tu siedziba arcybiskupa, są dwa uniwersytety, instytut kakao, ogród zoologiczny i botaniczny. Jest uznanym międzynarodowo centrum handlowym i gospodarczym z rafinerią ropy naftowej, przemysłem przetwórstwa bawełny, tytoniu, kakao i cukru. Salvador jest położony na różnych poziomach łańcucha górskiego, który dzieli miasto na tzw. miasto górne (cidade alta) i o 70m niżej położone miasto dolne (cidade baixa). Z jednej do drugiej części miasta można się dostać używając windy Lacerda, miejskiej kolejki linowej Plano Inclinado Gonçalves lub jednej z wielu linii autobusowych.
Spis treści |
W 1501 Amerigo Vespucci żeglował wydłuż wybrzeża Ameryki Południowej z północy na południe. 1 listopada zszedł na ląd w Salvadorze i nadał zatoce nazwę zgodną z kalendarzem. Już na długo przed otrzymaniem praw miejskich, region Salvadoru został w 1510 r. zasiedlony przez załogę francuskiego statku. Należał do niej również Diogo Álvares, słynny Caramuru ("syn grzmotu"-zyskał posłuch wśród Indian za pomocą broni palnej). W 1534 r. zbudowano tu kaplicę "Naszej Kochanej Pani Litościwej", bo mieszkał tam Diogo Álvares i jego żona Catarina Paraguaçu. W 1536r dotarł tu Portugalczyk Francisco Pereira Coutinho, któremu król Portugalii El-Rei Dom Jan III Aviz obiecał oddać ten teren w posiadanie. Obszar ten znajduje się mniej więcej w dzisiejszej dzielnicy Barra. Mieszkający tam Indianie wielokrotnie wzniecali rewolty przeciw Coutinho, bo traktował ich okrutnie i niesprawiedliwie. Nastąpiła ucieczka i odwrót, a w końcu Indianie zabili go i w czasie wielkiego festynu zjedli.
Salvador został założony 29 marca 1549 roku przez Tomé de Sousa. Na rozkaz króla Portugalii zbudowano tu twierdzę São Salvador. Z Tomé de Sousa dotarło do miasta ponad tysiąc Portugalczyków. Między nimi pierwsi jezuici: Manuel de Nóbrega, João Aspilcueta Navarro, Leonardo Nunes i inni. W 1551 roku pierwszym biskupem Brazylii został Dom Pedro Fernandes Sardinha. Wkrótce popadł on w konflikt z jezuitami. To doprowadziło do podziału społeczności miasta na dwa obozy: biskupa Sardinha i Dom Álvaro, zarządcy kolonialnego regionu. Biskup został więc wezwany na dwór portugalski, by przedstawić tam sprawę sporu. W czasie podróży jego statek rozbił się w pobliżu Cururipé i zatonął. Biskup uratowany od utonięcia, wraz z innymi rozbitkami, dostał się w ręce Indian Caeté, którzy wkrótce zabili go i zjedli jego ciało.
W latach 1598, 1624-1625 i 1638 Salvador był krótko zajęty przez Holendrów. Do 1763 roku miasto było stolicą portugalskiej Brazylii.
W XVII wieku głównym towarem eksportowym był cukier.Dzięki niewolnikom sprowadzanym z Afryki, do roku 1650 Salvador da Bahia był największą metropolią na półkuli południowej. Jedno z większych powstań niewolników wywołali muzułmańscy niewolnicy w 1835 r. Pierwotny rozkwit miasta skończył się wraz z chwilą przeniesienia stąd stolicy do Rio de Janeiro. Do tego czasu Salvador był kolonialnym centrum administracyjnym Brazylii.
Do Salvadoru trafiała większa część z ok. 5 milionów Afrykanów, których jako niewolników przywieźli Portugalczycyz z Afryki Zachodniej. Byli oni sprzedawani na centralnym targu niewolników Pelourinho (pol. pręgierz). Pelourinho było częścią targu niewolników, gdzie odbywały się biczowania. Niewolnicy musieli pracować na okolicznych plantacjach i polach trzciny cukrowej, tzw. Recôncavo.
Przy Pelourinho można podziwiać kościół Igreja do Rosário dos Pretos (Różańca Czarnych). Swego czasu niewolnicy mogli brać udział w mszach tylko w nim. Po zniesieniu niewolnictwa w 1888, plac ten zaczął przyciągać wszelakich artystów: filmowców, muzyków, malarzy i pisarzy. W ten sposób powstało jedno z bardziej cenionych do dziś centrów kulturalnych. Jednak bardzo długo Pelourinho podupadało stając się miejską fawelą. Ludzie mieszkali tu w skrajnych warunkach. Od 1991 r. przesiedlano ich do nowych osiedli wokół miasta, a Pelourinho z okolicznymi uliczkami poddano gruntownej renowacji. Znów pojawiły się tu hoteliki, restauracje , szkoły tańca i capoeiry. Rekonstrukcja nie mogła odbyć się jednak zbyt wiernie, gdyż wiele budynków popadło w całkowitą ruinę, pozostały jedynie ich fasady.
Również dzisiaj są widoczne wpływy afrykańskie na kulturę Salvadoru. Odczuwalne jest to przede wszystkim w języku, który przejął wiele afrykańskich słów, jak również w religii – Candomblé, gdzie bóstwa z Afryki połączyły się katolicyzmem. I tak np. katoliccy święci znaleźli swoje odpowiedniki w tzw. Orixá, odmianie afrykańskich bóstw.
Również Capoeira jest spadkiem z czasów niewolnictwa, a Salvador stanowi centrum tej sztuki walki.
Karnawał w Salvadorze jest największym ulicznym karnawałem na świecie. Trwa 6 dni i nocy. Święto to, reklamowane hasłem „Bahia: maior explosão de alegria“ (Bahia: największy wybuch radości), rozpoczyna się w czwartek wieczorem przed Środą Popielcową. Burmistrz przekazuje klucze do bram miasta grubemu Rei Momo, królowi karnawału. Aż do środy popielcowej półtora miliona ludzi bawi się na ulicach. 19 kilometrów ulic wzdłuż promenady nadbrzeżnej oraz centrum zamyka się dla głównego pochodu. Ciężarówki z potężnym nagłośnieniem, wielkości kontenera (tzw."trios electricos"), jadą przez miasto. Na górnej platformie znajduje się scena z muzyką na żywo, której fani maszerują obok ulicami i tańczą. Wielu znanych muzyków z Salvadoru uczestniczy w tym święcie: Olodum, Daniela Mercury, Ivete Sangalo. Drugi pochód wije się ciasnymi ulicami starego miasta Pelourinho. Ponieważ tylko niewielu ludzi jest poprzebieranych, kilkutysięczna rzesza członków Blocos de Trio (związków białych wyższych warstw społecznych) szczególnie wyróżnia się na tle tłumu.
Kuchnia stanu Bahia zdradza wyraźne wpływy afrykańskie. Do jej podstawowych produktów należą olej palmowy Dendê, mleko kokosowe, krewetki i małże, przyprawy regionalne jak pieprz i zielona kolendra. Do typowych potraw należą:
Absolutne maksimum temperatury (34,4 °C)odnotowano w Salvadorze 8 lutego 1963 r, a minimum (12 °C) 20 lipca 1966.
| Religia | Udział % | Liczba |
|---|---|---|
| Katolicy | 60.54% | 1,479,101 |
| Ateiści | 18.14% | 443,236 |
| Protestanci | 13.29% | 324,785 |
| Spirytyści | 2.53% | 61,833 |
| Umbanda | 0.49% | 11,959 |
| Żydzi | 0.03% | 698 |
| Inne | 4.35% | 106,320 |
