Samookaleczenie

Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Samookaleczenie (ang. self-mutilation, self-harm) – umyślne uszkodzenie własnego ciała w wyniku autoagresji lub depresji. Samookaleczenie może też być zjawiskiem społecznym (np. w środowiskach, w których pogarda dla bólu nobilituje). Pojawia się też u dzieci, czasem w celu zwrócenia uwagi dorosłych.

Przykładem samookaleczenia wynikającego ze względów społecznych mogą być np. praktyki inicjacyjne ludów pierwotnych, a także popularne sznyty, praktykowane w niektórych środowiskach młodzieżowych i więzieniach.

[edytuj] Funkcje samouszkodzeń w życiu jednostki

Rany cięte na przedramieniu – efekt samookaleczenia

Przykład samookaleczania rytualnego - Taniec Słońca u Mandanów (il. z 1903 roku).

Według Glorii Babiker i Lois Arnold:

• Funkcje związane z radzeniem sobie i przetrwaniem:

1. Regulacja napięcia i lęku
2. Radzenie sobie z gniewem
3. Unikanie

• Funkcje związane z Ja:

1. Wzmożenie poczucia autonomii i kontroli
2. Odzyskanie poczucia rzeczywistości
3. Okazja do zaopiekowania się sobą

• Funkcje związane z radzeniem sobie z własnym doświadczeniem

1. Demonstrowanie lub wyrażanie własnych doświadczeń traumatycznych
2. Ponowne przeżywanie urazu

• Funkcje związane z karaniem własnej osoby i byciem ofiarą:

1. Karanie się
2. Oczyszczenie
3. Karanie prześladowcy
4. Radzenie sobie z dezorientacją w sferze doznań seksualnych

• Funkcje dotyczące relacji z innymi ludźmi

1. Komunikacja
2. Karanie innych
3. Wywieranie wpływu na zachowanie innych