| Samuel Eto'o | ||
.jpg) | ||
| Imię i nazwisko | Samuel Eto'o Fils | |
| Data i miejsce urodzenia | 10 marca 1981 Duala, Kamerun  | |
| Pseudonim | Czarna Perła | |
| Pozycja | napastnik | |
| Wzrost | 180 cm[1] | |
| Masa ciała | 75 kg | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Anży Machaczkała | |
| Numer | 99 | |
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| Kadji Sports Academy | ||
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 1997–2000 1997–1998 1999 2000 2000–2004 2004–2009 2009–2011 2011- | Real Madryt → CD Leganés (wyp.) → Espanyol (wyp.) → Real Mallorca (wyp.) Real Mallorca FC Barcelona Inter Mediolan Anży Machaczkała | 3 (0) 28 (3) 1 (0) 13 (6) 120 (48) 145 (108) 67 (33) 22 (13) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 2000 1997– | Kamerun IO 2000 Kamerun | 6 (1) 107 (52) |
| 1 Mecze i gole w lidze aktualne na 27 listopada 2011. 2 Mecze i gole w reprezentacji aktualne na 7 października 2011. | ||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | ||
Samuel Eto'o Fils (wym. [samɥɛl eto fis]; ur. 10 marca 1981 w Duali, Kamerun) – piłkarz kameruński, reprezentant kraju, grający na pozycji napastnika. Obecnie zawodnik rosyjskiego klubu Anży Machaczkała. Wcześnie występował m.in. w klubach RCD Mallorca, FC Barcelona i Inter Mediolan. Czterokrotnie wybierany Piłkarzem Roku Afryki (2003, 2004, 2005, 2010).
Spis treści |
Eto’o rozpoczął karierę klubową dopiero w wieku piętnastu lat, gdy do jego rodzinnego miasta zawitał poszukiwacz talentów wysłany do Afryki przez Real Madryt.
Jednak w Madrycie nie poznano się na talencie Eto’o. Mimo że zawodnik miał podpisany sześcioletni kontrakt, już w sezonie 1997/98 został on wypożyczony do grającego wówczas w drugiej lidze hiszpańskiej CD Leganés. Po zakończeniu wypożyczenia klub po raz kolejny zdecydował się przekazać na pewien czas Samuela pod opiekę działaczy Espanyolu Barcelona. Skłócony z trenerem katalońskiej drużyny Eto’o rzadko znajdował miejsce w podstawowej jedenastce. Sytuacja Kameruńczyka nie uległa także poprawie po Mistrzostwach Świata z 1998. Eto’o był najmłodszym uczestnikiem turnieju, licząc wtedy 17 lat i trzy miesiące. Niechciany w Madrycie został po raz kolejny wypożyczony - tym razem do Mallorki - gdzie grał aż do wygaśnięcia kontraktu z Realem.
W sezonie 2003/04 RCD Mallorca sięgnęła po Puchar Króla, pokonując w finale Recreativo de Huelva. Jednak problemy finansowe Mallorki i słaba postawa w całym sezonie, w efekcie czego klub skończył rozgrywki cudem utrzymując się w lidze, spowodowały, że napastnik zaczął poważnie myśleć nad zmianą barw klubowych. Uhonorowany tytułem najlepszego piłkarza Afryki 2003 mógł spokojnie czekać na oferty europejskich potentatów. Po czterech latach gry w zespole z Majorki, Eto’o stał się jego najlepszym strzelcem w historii pierwszoligowych występów zaliczając 54 trafienia. Skuteczność napastnika przyciągnęła uwagę FC Barcelona, która potrzebowała dobrego napastnika. Także FC Liverpool i Real Madryt chciały sprowadzić tego zawodnika. Jednak mający pierwszeństwo w negocjacjach Real, który wciąż posiadał 50 procent udziałów Kameruńczyka, zrezygnował z walki, gdyż Eto'o nie posiadał paszportu Unii Europejskiej. Ostatecznie Eto’o zasilił szeregi Barcelony stając się pierwszym Kameruńczykiem, który występował tym klubie. Suma odstępnego wynosiła 24 miliony euro i rozdzielona została po równo między Mallorcę i Real.
Z drużyną Barcelony zdobył Mistrzostwo Hiszpanii (dwukrotnie), Superpuchar Hiszpanii. W 2006 i 2009 triumfował z Barceloną w Lidze Mistrzów, sukces ten powtórzył także w 2010 w barwach Interu.
20 października 2007 roku otrzymał hiszpańskie obywatelstwo. W sezonie 2008/2009 w III rundzie kwalifikacji LM strzelił dwie bramki Wiśle Kraków (4:0).
W lipcu 2009 r. przeszedł do włoskiego Interu Mediolan. W nowej drużynie zadebiutował 30 lipca tego samego roku w sparingowym meczu z AS Monaco. Inter wygrał tamto spotkanie 1:0. Kameruńczyk stwierdził, iż szybko wpasował się w tę grupę zawodników i doskonale rozumie się z Diego Milito[2].
Po dwóch latach gry we Włoszech, w sierpniu 2011 media donosiły o zaawansowanych rozmowach w sprawie przejścia piłkarza do rosyjskiego klubu Anży Machaczkała[3]. 23 sierpnia 2011 rosyjski klub potwierdził że oba kluby osiągnęły porozumienie w sprawie transferu. Według informacji Kameruńczyk będzie najlepiej zarabiającym piłkarzem świata z kontraktem wartym ok. 15-20 mln euro rocznie[4]. W nowej drużynie zadebiutował 27 sierpnia 2011 w spotkaniu z FK Rostów. Pojawił się na boisku w 58 min., a w 80. min. zdobył wyrównującego gola (mecz zakończył się remisem 1:1)[5].
W grudniu 2011 piłkarska federacja Kamerunu zawiesiła Eto'o na 15 spotkań, karając go tym samym za udział w strajku reprezentantów Kamerunu, który doprowadził do odwołania towarzyskiego meczu z Algierią 15 listopada 2011[6]. Zawieszenie piłkarza wywołało falę krytyki ze strony władz państwowych Kamerunu, co spowodowało zmniejszenie kary przez tamtejszą federację piłkarską z piętnastu do czterech meczy[7]
| Kluby | Sezon | Ligi krajowe | Puchary krajowe | Europejskie puchary | Razem | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| mecze | gole | mecze | gole | mecze | gole | mecze | gole | ||||
| CD Leganés | 1997–98 | 28 | 3 | 2 | 1 | - | - | 30 | 4 | ||
| Real Madryt | 1998–99 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | ||
| Espanyol Barcelona | 1998–99 | 0 | 0 | 0 | 0 | - | - | 0 | 0 | ||
| Real Madryt | 1999–00 | 2 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | 5 | 0 | ||
| RCD Mallorca | 1999–00 | 13 | 6 | 0 | 0 | - | - | 13 | 6 | ||
| 2000–01 | 28 | 11 | 5 | 2 | - | - | 33 | 13 | |||
| 2001–02 | 30 | 6 | 1 | 1 | 9 | 3 | 40 | 10 | |||
| 2002–03 | 30 | 14 | 6 | 5 | - | - | 36 | 19 | |||
| 2003–04 | 32 | 17 | 2 | 0 | 7 | 4 | 41 | 21 | |||
| Łącznie | 164 | 54 | 16 | 9 | 19 | 7 | 199 | 73 | |||
| FC Barcelona | |||||||||||
| 2004–05 | 37 | 25 | 1 | 0 | 7 | 4 | 45 | 29 | |||
| 2005–06 | 34 | 26 | 2 | 2 | 11 | 6 | 48 | 34 | |||
| 2006–07 | 19 | 11 | 4 | 1 | 4 | 1 | 27 | 13 | |||
| 2007–08 | 18 | 16 | 3 | 1 | 7 | 1 | 28 | 18 | |||
| 2008–09 | 36 | 30 | 4 | 0 | 12 | 6 | 52 | 36 | |||
| Łącznie | 145 | 108 | 14 | 4 | 41 | 18 | 200 | 130 | |||
| Inter Mediolan | 2009–10 | 32 | 12 | 3 | 2 | 12 | 2 | 47 | 16 | ||
| 2010–11 | 35 | 21 | 7 | 8 | 11 | 8 | 53 | 37 | |||
| Łącznie w karierze | 376 | 194 | 40 | 23 | 83 | 35 | 499 | 256 | |||
| stan na 15 sierpnia 2011 | |||||||||||
Osiągnięcia indywidualne
| |||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
