Shōchū (jap. 焼酎 shōchū?) - wódka japońska, może być produkowana z batatów, ziemniaków, ryżu, jęczmienia, gryki, prosa lub kukurydzy. Zgodnie z prawem japońskim zawartość alkoholu nie powinna przekraczać 36%, ale niekiedy osiąga ona 45%.[1]
Spis treści |
Shōchū trafiła do Japonii prawdopodobnie w XV w. z Chin, Korei lub Tajlandii, wraz z technologią destylacji.
Shōchū w dużym stopniu spopularyzował jeden z najbardziej długowiecznych Japończyków, Shigechiyo Izumi (1865-1986), wpisany do Księgi Rekordów Guinessa. Pytany o przyczyny osiągnięcia tak sędziwego wieku, podkreślał on znaczenie shōchū w swoim życiu, mawiając, że wolałby umrzeć niż zrezygnować z picia" [2]
Zazwyczaj shōchū podaje się zmieszaną z gorącą wodą, yuwari (jap. 湯割り?) w proporcjach pół na pół (go-go-wari) lub z nieco większą ilością wody (roku-yon-wari, dosł. "w proporcji sześć na cztery"). Bywa również podawana z lodem (on the rocks) lub w formie popularnego koktajlu chūhai (jap. 酎ハイ?) z wodą sodową i syropami owocowymi o różnych smakach, podawanego z cytryną i lodem w wysokich szklankach koktajlowych (typu highball). Zakąską do shochu są zazwyczaj cierpkie marynowane morelki umeboshi.[3]
Istotna jest kolejność nalewania. Dodanie wody do shochu zaostrza jej smak, podczas gdy odwrotna kolejność, łagodzi trunek i wzmacnia wrażenie słodyczy[4]
