Skala Fahrenheita

Skala Fahrenheita – jedna ze skal pomiaru temperatury (skala termometryczna) stosowana w niektórych krajach anglosaskich.

Skalę zaproponował Daniel Gabriel Fahrenheit studiując pracę Ole Rømera o jego skali. Po spotkaniu z Rømerem i przeprowadzeniu dyskusji, zaczął prace nad nową skalą.

Na punkt zerowy skali wyznaczył on najniższą temperaturę zimy 1708/1709 zanotowaną w Gdańsku (jego rodzinnym mieście). 100 °F miało być temperaturą jego ciała. Na skutek błędów (miał wtedy stan podgorączkowy) skala się "przesunęła" i 100 °F oznaczało 37,8 °C^{[potrzebne źródło]}.

W 1724 r. definicję zmieniono na:

0 °F – temperatura zamarzania mieszaniny wody i lodu z salmiakiem lub solą,
32 °F – temperatura mieszaniny wody i lodu (temperatura topnienia lodu)^[1].

Obecnie skalę Fahrenheita definiuje się przez porównanie ze skalą Celsjusza (32 °F = 0 °C; 212 °F = 100 °C)^[2]. Na termometrze rtęciowym skala Fahrenheita jest liniowa ze względu na stały współczynnik rozszerzalności temperaturowej rtęci.

Przeliczanie:

$T_\mathrm{Fahrenheit} = 32 + \frac{9}{5} * T_\mathrm{Celsjusz}$