Sotie – odmiana francuskiej średniowiecznej farsy ludowej, wykonywanej przez zawodowych błaznów, wyśmiewającej stosunki społeczne i obyczajowe. Od XV wieku miały one charakter aktualnej satyry politycznej.
Cechą wyróżniającą sotie od farsy jest jej nie-mimetyczny charakter: postaci są pozbawione indywidualności, miejsce i czas akcji nie zostaje sprecyzowane, nie następuje konkretne rozwiązanie akcji, a język ma charakter absurdalny, dotykający najwyższej hierarchii kościelnej i świeckiej (król, papież). Konwencja sotie polegała na odwróceniu porządku (to błazen posiadał zdolność właściwej oceny rzeczywistości).
Satyryczne obrażanie władzy królewskiej i kościelnej poskutkowało zakazem grania sotie po 1580 r.[1]
Przykładowymi sotie są:
