| Stadion Olimpijski | |
 | |
| Stadion Olimpijski we Wrocławiu | |
| Państwo |  Polska |
| Adres | al. Ignacego Jana Paderewskiego 35, 51-612 Wrocław |
| Lata budowy | 1926-28, rozbudowa 1935-39 architekt: Richard Konwiarz |
| Właściciel | miasto Wrocław |
| Klub | Betard Sparta Wrocław |
| Pojemność | obecnie ok. 35.000 |
| Rekordowa frekwencja | ponad 50.000, finał Drużynowych Mistrzostw Świata na żużlu, 3 września 1961 |
| Oświetlenie | ok. 1400 lux, (w 1978 – 2800) |
| Dane toru żużlowego | |
| Parametry toru | 330[1] m szerokość prostych: 12[1] m szerokosć łuków: 15 m |
| Nawierzchnia | granitowa |
| Licencja nr | 249 |
| Rekord toru | 61 s Tomasz Gollob, Stal Gorzów Wielkopolski 25 kwietnia 2010 |
Położenie na mapie Wrocławia   Stadion Olimpijski | |
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Stadion Olimpijski – wielofunkcyjny stadion we Wrocławiu, zbudowany w latach 1926-1928 według projektu niemieckiego architekta Richarda Konwiarza. Jest centralnym elementem kompleksu sportowego, mieszczącego się na wrocławskim osiedlu Zalesie.
Głównym użytkownikami stadionu są klub żużlowy Betard Sparta Wrocław oraz drużyna futbolu amerykańskiego Devils Wrocław.
Spis treści |
Projekt stadionu powstał w latach 1924-1925. Stadion wbrew obecnej nazwie nadawał się do przedsięwzięć w nieco mniejszej niż olimpiada skali, np. w dniach 18-24 czerwca 1930 rozegrano tu III Igrzyska Niemieckie, istotny etap przygotowań reprezentacji Niemiec do olimpiady w Los Angeles. W 1937 odbył się tu XII Niemiecki Festiwal Pieśni, natomiast rok później - Niemiecki Festyn Gimnastyki i Sportu.
Stadion został rozbudowany w latach 1935-1939.
Po II wojnie światowej odbudowany z dużych zniszczeń i rozbudowany, nazwany został Stadionem imienia Karola Świerczewskiego. Na początku lat 70. prawo własności do stadionu przejęła od miasta AWF. W 1978 wybudowano wokół Stadionu Olimpijskiego cztery osiemdziesięciometrowe maszty oświetleniowe, dające na płycie głównej 2800 luksów; był to wówczas najjaśniej oświetlany stadion w Europie. W 1979 zainstalowano nowoczesne podgrzewanie murawy stadionu (jedyny wówczas w Polsce inny stadion z podgrzewaną płytą, w Rybniku, miał instalację bardzo mało efektywną, wymagającą uruchamiania kilka tygodni przed planowanym terminem zawodów).
10 kwietnia 2006 obiekty Stadionu Olimpijskiego zostały odkupione przez miasto od Akademii Wychowania Fizycznego. W 2010 tor żużlowy został wyremontowany. Dla uatrakcyjnienia zawodów zmieniono jego geometrię, skrócono z 378 do 330 metrów, poszerzono proste i łuki[1]. Zrobiono to kosztem boiska piłkarskiego, które zostało zmniejszone i obecnie nie spełnia wymogów FIFA i UEFA do rozgrywania na nim oficjalnych meczów piłkarskich.
Schlesierkampfbahn im Sportpark Leerbeutel, Olympiastadion[potrzebne źródło], Hermann Göring Stadion, po wojnie przez pewien czas "Stadion imienia Karola Świerczewskiego". Nazwa "Olimpijski" przylgnęła do tego stadionu najprawdopodobniej[potrzebne źródło] w związku z faktem, że jego architekt, Richard Konwiarz, za swoje prace otrzymał dwukrotnie medale olimpijskie (w konkurencji architektury, w tamtych czasach oceniane były bowiem również, prócz osiągnięć sportowych, osiągnięcia w dziedzinie sztuki, w tym architektury) na igrzyskach w Amsterdamie (1928) i w Los Angeles (1932). Nigdy nie planowano zgłoszenia Wrocławia do organizacji Igrzysk, nigdy też nie planowano użycia obiektów wrocławskich jako pomocniczych podczas igrzysk berlińskich w 1936. Wrocławski stadion był bowiem na potrzeby takiej imprezy za mały (pojemność około 40 tysięcy widzów), nigdy też nie dysponował dostatecznie rozbudowaną infrastrukturą.
od 2010 roku:
Wjazd od al.Różyckiego
Trybuny stadionu z zewnątrz
Wjazd na plac przed bramą
Plac przed bramą stadionu
| |||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||
