| Stanisław Szembek | ||
| prymas Polski | ||
 | ||
| ||
| Kraj działania |  Rzeczpospolita Obojga Narodów | |
| Data urodzenia | 1650 | |
| Data śmierci | 1721 | |
| arcybiskup gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania | 1706 - 1721 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Sakra biskupia | 5 marca 1690 | |
Stanisław II Szembek łac. Stanislaus in Słupów Szembek, („von Slupow-Szembek“) herbu Szembek (ur. 1650 w Morawicy k./Krakowa – zm. 3 sierpnia 1721 w Skierniewicach) – arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski od 1706, biskup kujawski od 1700, kaznodzieja.
Był synem Franciszka Szembeka i Zofii Pieniążek.
W latach 1690-1700 biskup pomocniczy diecezji krakowskiej. W czasie bezkrólewia po śmierci Jana III Sobieskiego (1696) wraz z innymi członkami swej rodziny poparł kandydaturę elektora saskiego, Augusta II, który obdarzył go w zamian wieloma beneficjami kościelnymi. Od roku 1700 był biskupem kujawskim, a od 1706 prymasem. Po abdykacji Sasa w 1706, faktycznie przejął ster rządów w Rzeczypospolitej. W 1707 zwołał walne rady do Lwowa i Lublina, gdzie pod naciskiem cara Piotra I ogłosił bezkrólewie. W 1709 witał powracającego na tron Augusta II. Później przeszedł do opozycji wobec dworu Wettynów.
Jako senator, wraz z innymi biskupami wystapił w 1718 r. przeciwko udziłowi chłopów z dóbr kościelnych w obronie ojczyzny w ramach pospolitego ruszenia.[1].
Pozbawiony talentu politycznego, miał charakter miękki i niezdecydowany, odznaczył się wydatniej gorliwością duszpasterską i uczynkami pobożności oraz miłosierdzia, a także działalnością fundacyjną.
| Poprzednik Stanisław Dąmbski |  | Biskup kujawski 1700 - 1706 | | Następca Konstanty Felicjan Szaniawski |
| Poprzednik Michał Stefan Radziejowski |  | Prymas Polski i Litwy 1706 - 1721 | | Następca Teodor Andrzej Potocki |
