| Stefan Kobos Wrzos | |
 porucznik | |
| Data i miejsce urodzenia | 27 listopada 1900 Maniów  Austro-Węgry |
| Data i miejsce śmierci | 24 lipca 1976  PolskaOpole |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1918 |
| Stanowiska | komendant placówki AK/WiN w Brzezinach k. Bełżca, komendant Samodzielnego Obwodu WiN Tomaszów Lubelski, dowódca 1. Kompanii "Narol" |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa, walki w kraju z okupantami niemieckim i radzieckim w ramach AK-WiN |
Stefan Kobos ps. "Wrzos" vel Stanisław Kowalski ps. "Michorowski" (ur. 27 listopada 1900 w Maniowie, powiat Dąbrowa Tarnowska, zm. 24 lipca 1976 w Opolu) – sierżant Wojska Polskiego, porucznik Armii Krajowej i Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość".
W czasie I wojny światowej w Legionach Piłsudskiego, uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku, służył jako żołnierz 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej pod dowództwem gen. Lucjana Żeligowskiego (uczestnik m.in. walk o Wilno), następnie w Batalionie Aerostatycznym w Poznaniu, 2 Pułku Lotniczym w Krakowie i 8 Batalionie Pancernym w Bydgoszczy. W 1935 roku ukończył Szkołę Podoficerską w Bydgoszczy. W 1937 awansowany do stopnia sierżanta. W 1939 pełnił funkcję dowódcy kompanii. Przed wybuchem II wojny odznaczony Krzyżem Zasługi.
W Wojnie Polskiej 1939 roku walczył nad Sanem. Po klęsce, przez Lwów trafił w rejon Tomaszowa Lubelskiego, tam rozpoczął swoją działalność w podziemiu zbrojnym AK. Był komendantem placówki AK/WiN w Brzezinach k. Bełżca i ostatnim komendantem Samodzielnego Obwodu WiN Tomaszów Lubelski. W czerwcu 1945 obejmuje dowództwo 1. Kompanii "Narol"[1], w skład której wchodzi 5 plutonów. Od 1945 roku do aresztowania przez UB w 1956 działa intensywnie w strukturach WiN-u.
Aresztowany przez UB, 21 stycznia 1956 roku we wsi Brzeziny, powiat Tomaszów Lubelski. Skazany 28 września 1956 w pokazowym procesie na karę dożywotniego więzienia, zmienioną w wyniku zastosowania amnestii na 15 lat.
Wraz ze Stefanem Kobosem, w tym samym procesie osądzeni zostali jego najbliżsi współpracownicy: Eugeniusz Szczepański ps. "Turek" vel "Turski" oraz Bolesław Goch ps. "Dąbek". Po aresztowaniu Stefana Kobosa przez UB do władz wpłynęła pisemna prośba o jego uwolnienie podpisana przez wielu mieszkańców okolicznych wsi. Prośba ta nie została uwzględniona. Rewizja wyroku z 1957 roku (złożona przez adwokata S. Kobosa) zaowocowała skróceniem kary do 8 lat. Kolejna, dziesięciostronicowa petycja z 1958 podpisana przez mieszkańców: Brzezin, Bełżca, Chlewisk, Łukawicy, Lipia, Lipska i Huty Lubyckiej również została odrzucona. W 1959 S. Kobos uzyskał przerwę w wykonaniu kary do marca 1961 roku ze względu na postępującą chorobę serca. W marcu 1961 ponownie wrócił do więzienia, by w 1962 roku uzyskać kolejną przerwę, aż do 1968 roku. W tym czasie zamieszkał z rodziną w Opolu, gdzie pracował jako ślusarz. Ostatecznie uchwała Rady Państwa z 11 grudnia 1968 roku zwolniła Stefana Kobosa od odbycia reszty kary.
