Stepan Łenkawskyj (ukr. Степан Ленкавський) (j.pol Stepan Łenkawski) (ur. 6 lipca 1904 w Uhornikach, zm. 30 października 1977 w Monachium) – ukraiński działacz nacjonalistyczny i społeczny, pedagog.
Od połowy lat 20. działał w ukraińskim ruchu narodowym. Był członkiem zarządu Związku Ukraińskiej Młodzieży Nacjonalistycznej. Był autorem wydanej w 1929 broszury "Dziesięcioro przykazań ukraińskiego nacjonalisty", współorganizatorem i uczestnikiem I Kongresu OUN w dniach 28 stycznia-3 lutego 1929 w Wiedniu, stając się członkiem Prowodu (kierownictwa) OUN w ostatnim dniu konferencji. Działacz grupy literackiej "Łystopad". W 1931 został aresztowany przez policję w Krakowie, następnie wiosną 1932 został skazany w tzw. procesie "Kongresowców" na 4 lata więzienia. Na wolność wydostał się we wrześniu 1939.
W czasie wojny członek Ukraińskiego Komitetu Narodowego oraz Prowodu OUN-B, gdzie piastował od kwietnia 1941 funkcję referenta propagandy. Aresztowany w lipcu 1941 we Lwowie, więzień niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau (nr oboz. 49731), wypuszczony z obozu 19 grudnia 1944.
Po wojnie na emigracji. Po zabójstwie Stepana Bandery w latach 1959-68 obejmuje przywództwo Prowodu OUN, potem kierował wydziałem propagandy i redagował gazetę "Szlak Zwycięstwa".
22 sierpnia 2010 roku ukraińskie władze w obecności duchownych greckokatolickich odsłoniły w miejscowości rodzinnej Stepana Łenkawskiego jego pomnik[1].
| ||||||||||||||||
