Street Legal

Street Legal – 18 studyjny album nagrany przez Boba Dylana w kwietniu 1978 r. oraz wydany w czerwcu tego samego roku.

[edytuj] Historia i charakter albumu

Rok 1978 był jednym z najbardziej pracowitych okresów Boba Dylana.

Przede wszystkim odbywał całoroczne światowe tournée; jego pierwsza część obejmowała Daleki Wschód i Australię (od 20 lutego do 1 kwietnia). Potem Dylan miał przerwę do 1 czerwca, w którym to dniu rozpoczął siedmiokoncertową rozgrzewkę przez europejskim tournée w Universal Amphitheater w Los Angeles (1–7 czerwca). Europejskie tournée rozpoczęło się 15 czerwca koncertem w Earl's Court w Londynie i zakończyło 15 lipca koncertem w Blackbushe Aerodrome w Camberley (Surrey) w Anglii. 15 września rozpoczął jesienne tournée po USA, które trwało do 16 grudnia^[1].

Jednak wcześniej, bo jeszcze w 1977 r. Dylan zakupił 1-piętrowy budynek przy Santa Monica Boulevard^[2] i studia na parterze zostały nazwane Rundown. Tutaj artysta będzie nagrywał kolejne swoje płyty (z wyjątkiem dwu następnych) aż do zimy 1982 r., co akurat pokryje się z nowym apogeum jego weny twórczej.

Zanim wszedł do studia utwory z zaplanowanej płyty były już w większości gotowe, ale nigdy ich jeszcze nigdzie nie wykonywał. Zrobił jednak jeden wyjątek; następnego dnia po Bożym Narodzeniu 1977 r. usiadł za fortepianem i zagrał prawie cały album zupełnie zdumionym muzykom z jego ówczesnej grupy: Stonerowi i Solesowi oraz Joelowi Bernsteinowi. Jak zwykle pierwsza sesja miała charakter zapoznawczy i grupa grała te na wpół ukształtowane kawałki (oczywiście nasuwają się tu pytania, czy była to próba przed azjatycko-australijskim tournée, czy próba przed nagraniem płyty, czy okazja do jamu, i czy zamienił się on w sesję nagraniową?)^[3].

Tematycznie piosenki są zbliżone do utworów z Blood on the Tracks, sytuacja Dylana była właściwie taka sama; pisał nowe utwory będąc latem na swej farmie w Minnesocie, po rozwodzie ze swoją żoną Sarą. Rankiem pisał piosenki, a potem pokazywał je nowej kobiecie w jego życiu – Faridi McFree.

O ile jednak dążył szybko i zdecydowanie do nagrania Blood on the Tracks, to tym razem odwlekał wejście do studia jak tylko się dało. Jesień 1977 r. spędził wykończając film Renaldo and Clara, potem stoczył walkę sądową o opiekę nad swymi dziećmi, a później zebrał grupę, z którą udał się na tournée po Dalekim Wschodzie. Nie mógł zresztą odrzucić tej oferty, bo rozwód był kosztowny, a przecież także sam finansował powstanie tego filmu.

Plonem tego tournée stał się podwójny album nagrany w hali Budokan w Tokio. Tutaj zresztą dwukrotnie wykonał jedyny utwór z planowanego albumu "Is Your Love in Vain".

Podczas drugiej, kwietniowej, sesji Dylan pracował nad dwoma utworami: "We'd Better Talk This Over" przeznaczonym na album oraz "Coming from the Heart", który był jednym z sześciu piosenek napisanych wspólnie z Heleną Springs podczas dalekowschodniego tournée. Cała ta szóstka miała inny charakter od utworów przeznacznych na album.

Na nagranie albumu było bardzo mało czasu, bo szybko zbliżało się europejskie tournée, a zespół potrzebował wypoczynku. Dylan, niebaczny problemów jakie przechodził przy nagrywaniu Desire uparł się nagrywać album metodą "na żywo", m.in. zamiast słuchawek użył monitorów leżących na podłodze. Bardzo zależało mu na naturalistycznym podejściu do nagrać, które zachowałyby wszelkie interakcje pomiędzy muzykami. Ponieważ absolutnie nie zależało mu na jakichkolwiek poprawkach wokalu oraz ograniczył obróbkę materiału (np. przez dogrywanie instrumentów) osiągnął jedno z założeń, mianowicie nagrania zostały zrobione bardzo szybko. Album został nagrany w ciągu zaledwie pięciu dni i zmiksowany wg uwag Dylana.

Efekt tych poczyniań artysty był katastrofalny. Po siedemnastu latach i setkach godzin spędzonych w studiach Dylan potrafił sam siebie sprowadzić na manowce. A przy tym dysponował znakomitym materiałem, z którego mogła łatwo powstać bardzo dobra płyta. Teksty były bardzo wypracowane. Mógł także poszerzyć zakres albumu przez umieszczenie na nim, którejś z piosenek napisanych z Heleną Springs. Były one bardzo dobre. Eric Clapton wziął udział w nagraniu trzech z nich i wyrażał się o nich bardzo dobrze. Na swoim 65-dniowym tournée po USA Dylan wykonywał kilka z nich.

W USA album został przyjęty raczej krytycznie i nie został zrozumiany^[4], natomiast w Europie – entuzjastycznie.

[edytuj] Muzycy

• Bob Dylan – wokal, elektryczna gitara rytmiczna [sesje 1-5]
• Rob Stoner – gitara basowa [sesja 1]
• Steven Soles – gitara rytmiczna, wokal towarzyszący [sesje 1-5]
• Billy Cross – gitara prowadząca (solowa) [sesje 2-5]
• Alan Pasqua – instrumenty klawiszowe [sesje 2-5]
• Jerry Scheff – gitara basowa [sesje 2-5]
• Ian Wallace – perkusja [sesje 2-5]
• Bobbye Hall^{[• 1]} – instrumenty perkusyjne
• Steven Douglas – saksofon tenorowy i sopranowy [sesje 2-5]
• David Mansfield – skrzypce, mandolina [sesje 2-5]
• Carolyn Dennis – chórek [sesje 2-5]
• Jo Ann Harris – chórek [sesje 2-5]
• Helena Springs – chórek [sesje 2-5]
• Steve Madaio^{[• 2]} – trąbka (5)

1. ↑ Muzyk niewymieniony przez Clintona Heylina w: Bob Dylan. The Recording Session
2. ↑ Muzyk niewymieniony przez Clintona Heylina w: Bob Dylan. The Recording Session

[edytuj] Spis utworów

1.	Changing of the Guards	7:04
2.	New Pony	4:48
3.	No Time to Think	8:19
4.	Baby Stop Crying	5:17
5.	Is Your Love in Vain?	4:30
6.	Señor (Tales of Yankee Power)	5:42
7.	True Love Tends to Forget	4:14
8.	We Better Talk This Over	4:04
9.	Where Are You Tonight? (Journey Through Dark Heat)	6:16
		50:14

[edytuj] Odrzuty z sesji

1. First to Say Goodbye (instrumentalny)
2.  ?
3. Is Your Love in Vain?
4. Señor (Tales of Yankee Power)
5. No Time to Think
6. True Love Tends to Forget
7. We'd Better Talk This Over
8. First to Say Goodbye
9. Where Are You Tonight?
10. We'd Better Ralk This Over
11. Coming from the Heart
12. Stop Now
13. Coming from the Heart
14. If I Don't Be There by Morning
15. Walk Out in the Rain
16. Stop Now

[edytuj] Opis płyty

• Producent – Don DeVito
• Zastępca – Arthur Rosato
• Miejsce i data nagrań –

1. sesja: Rundown Studios, Santa Monica, Kalifornia; 26 grudnia 1977 r. ("Odrzuty" 1-9)
2. sesja: Rundown Studios, Santa Monica, Kalifornia; pocz. kwietnia 1978 r.
3. sesja: Rundown Studios, Santa Monica, Kalifornia; 10-15(?) 1978 r. (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9)
4. sesja: Rundown Studios, Santa Monica, Kalifornia; 2 maja 1978 r.
5. sesja: Rundown Studios, Santa Monica, Kalifornia; 8 czerwca 1978

• Nagranie – Filmways/Heider
• Inżynier nagrywający – Biff Dawes
• współpraca – Dennis Mays, Les Cooper, Billy Youdelman, Payl Sandweiss, Doug Field, Jim Seiter
• Inżynier masteringu – Stan Kalina
• Studio – CBS Recording Studios, Nowy Jork
• Czas – 50 min. 18 sek.
• Fotografie – Howard Alk, Joel Bernstein
• Kierownictwo artystyczne – Tim Bryant/Gribbitt
• Projekt albumu – George Corsillo/Gribbitt
• Firma nagraniowa – Columbia
• Numer katalogowy – PC 34349
• Data wydania – 15 czerwca 1978 r.
• Zdjęcia – Dylan Archives

Wznowienie na cd

• Firma nagraniowa – Columbia
• Numer katalogowy – CK 92403
• Rok wznowienia – 1990

[edytuj] Listy przebojów

[edytuj] Album

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
• Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1974-1986. The Middle Years. Omnibus Press, [Brak miejsca wydania] 1994 ISBN 0-7119-3555-6
• Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0