| Super Nintendo Entertainment System (Super Famicom) | |
    Z lewej: wersja północnoamerykańska SNES (ok. 1991) Z prawej: wersja europejska konsoli | |
| Typ | Konsola gier wideo |
| Producent | Nintendo |
| Generacja | Czwarta generacja |
| Premiera | JP 21 listopada 1990 Am.Płn. 23 sierpnia 1991 EUR 11 kwietnia 1992 AUS 3 lipca 1992 |
| Nośniki danych | Kartridż |
| Kontrolery | Gamepad |
| Sprzedanych jednostek | 49 milionów na świecie w tym ok. 20 milionów w USA |
| Najlepiej sprzedawana gra | Super Mario World (razem z konsolą) 20 milionów dane z 25 czerwca 2007 roku Donkey Kong Country 8 milionów dane z 11 czerwca 2003 roku |
| Poprzednik | NES (Famicom) |
| Następca | Nintendo 64 |
Super Nintendo Entertainment System (w skrócie SNES i Super NES) – 16-bitowa konsola do gier, która osiągnęła wielki sukces w krajach zachodniej Europy, USA oraz w Japonii (tam pod nazwą Super Famicom).
Był to następca Nintendo Entertainment System, znacznie bardziej zaawansowany technicznie, z lepszą grafiką i dźwiękiem. Gry, podobnie jak w poprzednim modelu występowały w postaci kartridża.
Konsola ukazała się w wersji europejskiej oraz amerykańskiej. Wersja europejska różniła się kształtem: była bardziej zaokrąglona, natomiast gry w wersji amerykańskiej nie pasowały do konsoli europejskiej i odwrotnie. Była jednak możliwość pominięcia tego problemu za pomocą specjalnego adaptera.
Obecnie konsola doczekała się szeregu emulatorów na różne platformy, w tym także na konsole stacjonarne jak PlayStation 2, Nintendo GameCube oraz na takie platformy jak iPhone OS, czy Symbian OS. Niektóre z nich jak np. ZSNES są w stanie emulować bezbłędnie niemalże każdą grę. Oprócz emulatorów, wraz z premierą nowej konsoli Nintendo – Wii, ograniczona ale wciąż powiększająca się ilość tytułów dostępna jest na wbudowanym w konsole emulatorze, znanym jako Virtual Console.
Ze względu na znaczną ilość wysoko ocenianych tytułów i wciąż dużą popularność konsoli wśród graczy, wiele gier zostało przetłumaczonych na język polski. Także niektóre tytuły, oryginalnie wydane tylko w języku japońskim, zostały przetłumaczone i udostępnione w internecie jako patche lub gotowe ROM'y.
| Wybrane konsole gier wideo |
|---|
| Pierwsza generacja |
| Magnavox Odyssey • Pong • Coleco Telstar |
| Początek drugiej generacji |
| Fairchild Channel F • Atari 2600 • Astrocade • Videopac (Magnavox Odyssey²) • Intellivision |
| Druga połowa drugiej generacji |
| Arcadia 2001 • Atari 5200 • ColecoVision • Vectrex • SG-1000 |
| Trzecia generacja (8-bit) |
| NES/Famicom • Master System • Atari 7800 |
| Czwarta generacja (16-bit) |
| PC Engine/TurboGrafx 16 • Mega Drive/Genesis • Super NES/Super Famicom • Neo Geo • CD-i |
| Piąta generacja (32- i 64-bit) |
| Amiga CD32 • 3DO • Jaguar • Saturn • PlayStation • PC-FX • Nintendo 64 • Apple Pippin |
| Szósta generacja |
| Dreamcast • PlayStation 2 • GameCube • Xbox |
| Siódma generacja |
| Xbox 360 • PlayStation 3 • Wii |
SNES posiadał dość ciekawą konstrukcję wewnętrznych układów. Centralna jednostka (CPU) była relatywnie słaba (dwa razy słabsza od jednego z głównych konkurentów SNES-a – Sega Genesis), ale za to konsola wyposażona została w dość szybki (jak na owe czasy) układ graficzny, mogący generować innowacyjny efekt znany jako Mode 7. Także układy generujące dźwięk stanowiły istotną przewagę nad konkurencją, warto też wspomnieć o możliwości umieszczenia dodatkowych układów scalonych na kartridżach, znacznie zwiększających moc konsoli. Układy te z technicznego punktu widzenia mogły być również umieszczane w kartridżach konkurencji, w praktyce tylko w wypadku SNES-a były stosowane na taką skalę.
SNES jako nośnik danych wykorzystywał, podobnie jak większość ówczesnych konsoli, kartridże. Maksymalna ich pojemność to 128 MBit czyli 16MB jednakże tylko 117,75 Mbitów mogło zostać zaadresowane. W praktyce, ze względu na koszty produkcji i ówczesne możliwości mapowania pamięci, większość wydanych gier wykorzystywała do 32 Mbitów pamięci. Zdarzały się jednak także gry, które umieszczano na 48 Mbitowych kartridżach jak np. Star Ocean i Tales of Phantasia.
Na kartridżach często umieszczano dodatkową pamięć, zasilaną baterią, do zapisywania stanów gier. Oprócz tego kartridże mogły być wyposażone w dodatkową pamięć operacyjną oraz dodatkowe układy scalone jak np. koprocesory. Szczególne znaczenie dla konsoli miał dodatkowy chip o nazwie SuperFX, który pozwalał na generowanie dość prostej grafiki 3D.
Nintendo doskonale zdawało sobie sprawę z przewagi CD-ROM-ów nad tradycyjnymi, ale oferującymi małą pojemność kartridżami. Nigdy jednak nie zdecydowano się, mimo wielu zapowiedzi, na wprowadzenie takiego dodatku dla SNES-a. Stało się to pomimo rozmów na temat współpracy przy budowie takiej jednostki, które Nintendo prowadziło z Philipsem i SONY.
Zamiast napędu CD-ROM, SNES dostał natomiast urządzenie o nazwie Satellaview, które dostępne było jednak tylko na rynku japońskim, gdzie cieszyło się dość dużym powodzeniem. Satellaview drogą satelitarną dawał możliwość ściągnięcia gier, w tym zupełnie nowych tytułów, ale również dodatków do już istniejących wydań – remake`ów.
| |||||||||||
