 | Ten artykuł od 2012-04 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Góra Synaj | |
 Szczyt Góry Synaj | |
| Państwo |  Egipt |
| Wysokość | 2285 m n.p.m. |
Położenie na mapie Egiptu   Góra Synaj | |
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Synaj (arab. جبل موسى = Dżabal Musa, hebr. הר סיני ), Góra Mojżesza – góra w Egipcie, w południowej części Półwyspu Synaj, w muhafazie Południowy Synaj (Protektorat Święta Katarzyna). Wysokość 2285 m n.p.m. Jest to poszarpany nagi masyw górski z szaroczerwonego granitu. W 2002 obszar ten został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Tradycyjnie utożsamiana z biblijną górą Synaj (Horeb), gdzie, według Starego Testamentu, Bóg Jahwe przekazał Mojżeszowi kamienne tablice z dziesięciorgiem przykazań i zawarł przymierze z narodem izraelskim.
Według Biblii jest określenia górą Jahwe lub góra prawdziwego Boga, bowiem to określenie odnosi się szczególnie do miejsc, w których Jahwe objawił swą obecność, m.in. właśnie do tej góry (Wj 3:1; Lb 10:33).
Spis treści |
Góra ma wysokość 2285 m n.p.m. drugi najwyższy szczyt na półwyspie Synaj i w Egipcie. Znajduje się w pobliżu Góry Świętej Katarzyny, najwyższej na półwyspie Synaj i tym samym jest najwyższym szczytem Egiptu (2637 m n.p.m.). Otoczona jest ze wszystkich stron szczytami o tej samej budowie geologicznej.
W Biblii nazwa Synaj występuje 38 razy, natomiast słowo Horeb - 18 razy. Pisarze biblijni posługiwali się zamiennie słowem Synaj - również nazwą całego półwyspu - oraz nazwą Horeb.
Według przekazów starotestamentowych pobliżu góry Synaj (Horebu) Mojżeszowi ukazał się anioł Boga w płonącym krzewie i polecił mu wyprowadzić Izraelitów zniewolonych w Egipcie (Wj 3:1-10; Dz 7:30). Rok po tym zdarzeniu Mojżesz otrzymał Dziesięć Słów i zawarł z Bogiem przymierze. Po stuleciach do góry miał przybyć prorok Eliasz, uciekając przed królową Izebel (1Krl 19:8). Eliasz mieszkał w jednej z jaskiń.
Zgodnie z lokalną tradycją beduińską, to na Górze Synaj Bóg Jahwe dał swoje prawa Izraelowi. Jednakże wczesnochrześcijańska tradycja lokalizowała to wydarzenie na pobliskiej Górze Sirbal. To u jej podnóża w IV w. powstał Klasztor Świętej Katarzyny, który w VI w. przeniesiono pod Górę Świętej Katarzyny. Oparto się bowiem o informacje przekazane przez Józefa Flawiusza, jakoby Góra Świętej Katarzyny była najwyższym szczytem na Synaju.
Chrześcijanie od co najmniej IV zaczęli identyfikować biblijną Górę Horeb z Górą Synaj (Jabal Mūsá) dopiero począwszy od XV wieku. Według podróżnika Stephensa Góra Synaj "pośród wszystkich oszałamiających dzieł Natury, jak żadne inne miejsce nie pasowałoby lepiej do ukazania potęgi Wszechmocnego"[1]. Większość biblistów utożsamia ją z biblijną górą Synaj (Horeb).
Istnieją też inne próby identyfikacji góry Synaj. Wskazuje się na trudności pogodzenia opisu biblijnego z topografią Półwyspu Synajskiego (brak góry, u podnóża której mógłby się zgromadzić liczny lud, półwysep należał do Egiptu). Izraelici przeszli przez Synaj południową, dłuższą trasą, a górą Horeb jest Jabal al-Lawz, po wschodniej stronie zatoki Akaba[2] na terenie obecnej Arabii Saudyjskiej. Zwolennicy takiego rozwiązania powołują się na Gal 4,25 (góra Synaj jest w Arabii), na Septuagintę oraz na świadectwo Flawiusza. Za takim rozwiązaniem opowiadali się Charles Beke, Zygmunt Freud, Immanuił Wielikowskij. Dzisiaj opowiadają się za nią Bob Cornuke, Ron Wyatt oraz Lennart Moller[3][4]. Teoria ta znajduje swoich zwolenników wśród ewangelikalnych chrześcijan (baptyści i zielonoświątkowcy).
Według ogólnej tradycji pod górą - na terenie obecnego Klasztoru św. Katarzyny - znajduje się Studnia Mojżesza przy której Mojżesz poznał swoją żonę Seforę (Wj 2:15-22).
Szlaki rozpoczynają się przy parkingu niedaleko klasztoru św. Katarzyny. Istnieją dwa szlaki turystyczne prowadzące na szczyt:
W pobliskim klasztorze św. Katarzyny położonym u stóp góry można przenocować w tzw. Domu Gościnnym, prowadzonym przez mnichów, oraz pożywić się w niewielkim punkcie gastronomicznym. Klasztor został zbudowany w miejscu, gdzie Bóg miał przemówić do Mojżesza, ukazując się jako płonący krzak.
Góra Synaj jest miejscem pielgrzymek poczynając od III, IV w. Wówczas to chrześcijanie w jej okolicy utworzyli małe wspólnoty monastyczne. Pierwsza spisana relacja z pielgrzymki na górę Synaj pochodzi z ok. 381-385 roku, kiedy to pochodząca najprawdopodobniej z Półwyspu Iberyjskiego Egeria opisała go w dziele znanym jako Itinerarium Egeriae lub Peregrinatio Aetheriae ad loca sancta.
