Spis treści |
Kontakty homoseksualne w Kolumbii są legalne od 1981 roku[1]. Wiek osób legalnie dopuszczających się kontaktów homo- i heteroseksualnych jest zrównany i wynosi 12 lat dla kobiet i 14 lat dla mężczyzn[2]. Od 1999 roku geje nie są wykluczeni ze służby wojskowej z powodu swojej orientacji seksualnej[3]. W kolumbijskim prawie nie ma obecnie żadnych przepisów bezpośrednio dyskryminujących mniejszości seksualne.
Ogólnokrajowa
Choć w kolumbijskim prawie nie istnieją żadne przepisy chroniące wprost przed dyskryminacją na podstawie orientacji seksualnej.
W ostatnich latach orzeczenia kolumbijskiego Sądu Konstytucyjnego zlikwidowały przepisy bezpośrednio dyskryminujące osoby homoseksualne - zakaz przyjmowania gejów i lesbijek do armii i policji oraz wydalanie homoseksualnych nauczycieli z pracy. Sąd konstytucyjny w 2001 roku nakazał także władzom kolumbijskich więzień umożliwienie odwiedzin homoseksualnych partnerów osadzonych oraz uniemożliwił prywatnym religijnym szkołom wprowadzenie zakazu przyjmowania homoseksualnych uczniów. W 2004 roku ten sam sąd podjął precedensową decyzję nadania prawa pobytu w kraju partnerowi kolumbijskiego geja. Orzeczenie to stwierdzało jednocześnie, że przepisy przyznające takie prawo tylko parom przeciwnej płci są niezgodne z konstytucją[4].
Ogólnokrajowe
Kolumbijski Sąd Konstytucyjny orzekł 7 lutego 2007 roku, że pary homoseksualne powinny mieć takie same prawa własności jak pary heteroseksualne. Decyzja ta dotyczy par jednopłciowych, które pozostają ze sobą w związku co najmniej 2 lata. Orzeczenie to jednocześnie stwierdzało niezgodność z konstytucją przepisów z 1990 roku, które przyznawały prawa własności tylko parom przeciwnej płci[5][6].
W 2007 roku ustawa dająca niezarejestrowanym parom jednopłciowym taką samą opiekę i ubezpieczenia społeczne oraz prawo do dziedziczenia, z jakich korzystają niezarejestrowane pary heteroseksualne została przyjęta w nieznacznie różniących się wersjach przez obie izby kolumbijskiego parlamentu[7] ( w Izbie Reprezentantów stosunkiem głosów 62:43[8], w Senacie 49:40[9]), ale popierana przez prezydenta Alvaro Uribe i będąca kompromisem ostateczna wersja ustawy została odrzucona przez Kongres Narodowy. Nadzwyczajne głosowanie w Senacie, w którym odrzucono ustawę stosunkiem głosów 34:29 (na 102 senatorów; aż 39 członków Senatu było nieobecnych), odbyło się na wniosek konserwatywnego senatora. Sytuacja ta wywołała protesty polityków i działaczy na rzecz mniejszości seksualnych[10]. Gdyby wprowadzono taką regulację, Kolumbia byłaby pierwszym latynoamerykańskim krajem, w którym takie prawo obowiązywałoby na całym jego terytorium.
Pierwszy projekt podobnej ustawy pojawił się w 1999 roku. Od tego czasu ustawy takie zostały odrzucone przez kolumbijski Kongres już pięciokrotnie.
W kraju wydawane są publikacje, działają organizacje zajmujące się niesieniem pomocy przedstawicielom LGBT i walką z nietolerancją czy o równouprawnienie. Jedną z najważniejszych tego typu organizacji jest utworzona w 2004 roku Colombia Diversa[11].
Każdego roku ulicami stolicy maszerują parady mniejszości seksualnych (gaypride parade). Pierwsza tego typu manifestacja odbyła się w 1996 roku, gromadząc 32 uczestników. W paradzie z 2005 roku brało udział już około 4000 osób[12].
W kraju istnieje niewielka scena gejowska, obejmująca kilkanaście lokali gejowskich i gay-friendly, skoncentrowana w stolicy państwa, Bogocie[13].
| |||||||
