Spis treści |
Francja jest pierwszym krajem na świecie, który zalegalizował akty homoseksualne (w 1791 roku), jednak wiek dopuszczający kontakty seksualne osób homo- i heteroseksualnych został zrównany dopiero w 1982 roku. Sytuacja prawna osób homoseksualnych podobnie zmieniała się na terytoriach zależnych państwa – Gujanie Francuskiej, Gwadelupie, Majotcie, Martynice, Nowej Kaledonii, Polinezji Francuskiej i Reunionie. Geje nie są wykluczeni ze służby wojskowej z powodu orientacji seksualnej.
Lewicowe partie polityczne, takie jak socjaliści PS czy zieloni VERDI, popierają prawa gejów i lesbijek. Bardziej sceptycznie podchodzi do nich obecnie rządząca konserwatywna UMP.
Prawo francuskie od 2001 roku gwarantuje zakaz dyskryminacji przez wzgląd na orientację seksualną dotyczący wielu dziedzin życia, zawarty w kodeksie pracy i kodeksie karnym. Inne przepisy zakazujące dyskryminacji, ale nie wymieniające wprost „orientacji seksualnej”, były przyjmowane w kilku aktach w 1981, 1986 i 1990 (kodeks pracy). Przepisy te były interpretowane na korzyść mniejszości seksualnych.
W 2004, po próbie spalenia żywcem geja Sebastiana Noucheta przez skrajnie prawicowe ugrupowania, wprowadzono zaostrzony wymiar kar i zakazano wypowiedzi homofobicznych[1].
Francuski zakaz dyskryminacji obowiązuje także w Gujanie Francuskiej, na Gwadelupie i Martynice.
Francuskie prawo zawiera również przepisy przyznające prawo azylu szczególnie przez wzgląd na orientację seksualną. Przepisy te, co prawda, nie mówią wprost o orientacji seksualnej, ale przyznaje się go osobom homoseksualnym w ramach „ochrony rodziny”.
Od 1993 Francja uznaje konkubinaty, przyznając parom tylko kilka praw.
Francja w 1999 zalegalizowała związki partnerskie (PACS), przyznając parom hetero- i homoseksualnym część praw z tych, jakie mają małżeństwa. Związek taki nie daje możliwości adopcji dzieci przez pary tej samej płci. Prawo to obowiązuje także w Gujanie Francuskiej.
W ciągu pięciu lat od wejścia w życie ustawy swój związek zalegalizowało ponad 130.000 par. Francuska statystyka nie rozgranicza, jakiego typu są to związki (hetero- czy homoseksualne), ale szacuje się, że 60% związków zarejestrowanych w Paryżu to pary homoseksualne. W ciągu tych pięciu lat wyrejestrowało swój związek 12% par (to znacznie mniej niż zwykłe małżeństwa). Według spisu powszechnego, we Francji istnieje 4.500.000 par żyjących w nieformalnym związku; par jednopłciowych nikt nie liczył.
Socjaliści i Zieloni zapowiedzieli, że, jeśli wygrają wybory we Francji, to zalegalizują małżeństwa homoseksualne. Projekt odpowiedniej ustawy pojawił się w połowie 2004.
W tym kraju pary homoseksualne wychowują około 200 tys. dzieci[2].
W 2004 roku francuski sąd uznał dwie kobiety, żyjące ze sobą w związku homoseksualnym, za prawnych rodziców trójki dzieci urodzonych przez jedną z nich dzięki sztucznemu zapłodnieniu[3].
Gabinet Nicolasa Sarkozy’ego przygotowuje obecnie nowelizację ustawy o związkach partnerskich, która pozwoli homoseksualistom na adopcję dzieci. Jako prawni opiekunowie, będą mieć status podobny do biologicznych dziadków. Ustawa miała trafić pod obrady parlamentu we wrześniu 2007 roku[4].
Francuzi, podobnie jak większość Europejczyków zachodnich, należą do liberalnych i tolerancyjnych społeczeństw. Według sondażu Pew Global Attitudes Project z 2002 roku, 77% Francuzów akceptuje homoseksualizm[5].
Według sondażu Eurobarometr wykonanego na zlecenie UE w 2006 roku, 48% Francuzów popiera legalizację małżeństw homoseksualnych, a 35% nadanie praw adopcyjnych osobom tej samej płci[6]. Natomiast według sondażu Ipsos z 2006 roku, 62% Francuzów popiera legalizację małżeństw homoseksualnych[7].
W innych badaniach 65% ankietowanych Francuzów zadeklarowało, że homoseksualiści powinni mieć takie same prawa jak osoby heteroseksualne. Z opinią, że homoseksualizm jest czymś „nienormalnym”, zgadza się 31% Francuzów; przeciwnego zdania jest 61%[8].
| Poparcie Francuzów wobec: | Za | Przeciw |
|---|---|---|
| Małżeństw homoseksualnych (2006) | 62 | 37 |
| Adopcji dzieci przez pary homoseksualne (2006) | 44 | 55 |
We Francji funkcjonuje duża scena gejowska. Najwięcej lokali znajduje się w stolicy – Paryżu, najprawdopodobniej czwartej, po Londynie, Berlinie i Amsterdamie, najliczniejszej scenie gejowskiej w Europie. Ponadto działają tam liczne organizacje LGBT, wydawane są publikacje i organizowane parady w stolicy oraz w takich miastach, jak Lille, Lyon, Marsylia, Strasburg, Bordeaux, Reims czy Tuluza. W ubiegłym roku coroczna parada gejów i lesbijek w Paryżu zgromadziła 500-700 tysięcy uczestników. Terytoria zależne dysponują niewielką, liczącą po kilka lokali, sceną gejowską. We Francji funkcjonuje kanał telewizyjny o tematyce homoseksualnej.
Chociaż Francja to w większości (51-64%) kraj katolicki, religia w tak zlaicyzowanym społeczeństwie nie ma znaczącego wpływu na negatywne postrzeganie osób homoseksualnych. Homofobia, w tym agresja wobec mniejszości seksualnych, jest coraz częściej okazywana przez społeczność muzułmańską (Arabowie i Turcy) zamieszkującą kraj.
| ||||||||||
