| Charlotte de Luxembourg | |
 | |
| wielka księżna Luksemburga | |
| Okres panowania | od 1919 do 1964 |
| Poprzednik | Maria Adelajda |
| Następca | Jan |
| Dane biograficzne | |
| Urodzony | 23 stycznia 1896, Zamek Berg |
| Zmarł | 9 lipca 1985 |
| Ojciec | Wilhelm IV |
| Matka | Maria Anna Portugalska (1861-1942) |
Szarlotta[1] , właściwie: Charlotte Aldegonde Élise Marie Wilhelmine (ur. 23 stycznia 1896, w Zamku Berg, zm. 9 lipca 1985) – wielka księżna Luksemburga, ostatnia monarchini tego kraju z dynastii Nassau.
Szarlotta została wielką księżną w wieku 23 lat, 14 stycznia 1919, kiedy abdykowała jej starsza siostra - Maria Adelajda. Wkrótce po tym, 22 września 1919, ponad 77,8% głosujących w referendum poparło dalsze istnienie monarchii.
6 listopada 1919 księżna poślubiła swego kuzyna księcia Feliksa Burbon-Parmeńskiego (28 października 1883 – 8 kwietnia 1970). Ich matki były rodzonymi siostrami, córkami Michała I Uzurpatora, króla Portugalii, i księżniczki Adelajdy Löwenstein-Wertheim-Rosenberg.
Ich dziećmi byli:
Po zajęciu terytorium kraju przez wojska hitlerowskie 10 maja 1940 księżna wraz z rodziną udała się do Londynu, potwierdzając tym samym wolę dalszej walki u boku aliantów. Rychło stała się wielkim autorytetem w okupowanym kraju, w którym działał jeden z najprężniejszych ruchów oporu w ówczesnej Europie. Powróciła do ojczyzny w 1944.
12 listopada 1964 abdykowała na rzecz swego syna Jana (który w czasie wojny służył w armii brytyjskiej). Zmarła na raka.
W 1932 odznaczona Orderem Orła Białego[2].
| Poprzednik Maria Adelajda |  | Wielka księżna Luksemburga od 1919 do 1964 | | Następca Jan |
