| Szczur drzewny | |
| Phloeomys cumingi[1] | |
| Waterhouse, 1839 | |
_22.12.2010_b.jpg) szczur drzewny | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | gryzonie |
| Podrząd | Myomorpha |
| Nadrodzina | Muroidea |
| Rodzina | myszowate |
| Podrodzina | myszy właściwe |
| Rodzaj | Phloeomys |
| Gatunek | szczur drzewny |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 | |
| Zasięg występowania | |
 występowanie gatunku oznaczone jest kolorem granatowym | |
 Systematyka w Wikispecies | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Szczur drzewny[3] (Phloeomys cumingi) – endemiczny gatunek nadrzewnego gryzonia z rodziny myszowatych występujący wyłącznie na filipińskich wyspach Luzon (południowa część), Catanduanes i Marinduque[4][2].
Spis treści |
Garnitur chromosomowy P. cumingi tworzą 44 pary chromosomów[5]. Przeprowadzone badania filogenetyczne pozwoliły na rozstrzygnięcie, że utożsamianie szczura drzewnego z Phloeomys pallidus było błędne. Kariotyp tego siostrzanego gatunku jest bowiem tworzony przez 40 par chromosomów[6].
Sierść szczura drzewnego ma charakterystyczne, ciemnobrązowe ubarwienie[6].
| Część ciała | wymiar średni samców | zakres wymiarów samców | wymiar średni samic | zakres wymiarów samic |
|---|---|---|---|---|
| tułów z głową (mm) | 692 | 671–712 | 708 | 680–752 |
| ogon (mm) | 280 | 274–287 | 293 | 280–314 |
| tylne łapy (mm) | 84 | 82–85 | 79 | 74–85 |
| ucho (mm) | 36 | 34–37 | 35 | 34–37 |
| masa ciała (g) | 1985 | 1920–2050 | 1893 | 1850–1980 |
Szczur drzewny wiedzie nocny tryb życia. Dnie spędza w dziuplach wydrążonych w drzewach lub kłodach. Samica rodzi jeden raz w roku, najczęściej w listopadzie i grudniu. W jednym miocie przychodzi na świat 1-2 młodych, a w sporadycznych przypadkach 3. W okresie karmienia przez matkę masa ciała młodych wynosi 370-610 g. Samica opiekuje się młodymi do lutego-marca[6].
P. cumingi żywi się między innymi liśćmi papai i słodkich ziemniaków oraz liśćmi i owocami kolczocha jadalnego. Chętnie zjada też kwiatostany Erythrina subumbrans. Populacja P. cumingi zmniejsza się ze wzglęu na intensywne polowania[6]. Mięso szczura drzewnego jest chętnie wykorzystywane przez lokalne społeczności na pożywienie. Na terenie plantacji jest także zwalczany jako szkodnik[2].
Zoolodzy określili rodzaj siedliska gatunku na górze Isarog (na wyspie Luzon), oraz na wyspie Catanduanes. Szczury drzewne zamieszkują tam lasy porastające zbocza górskie od poziomu morza do wysokości 900 m.n.p.m. Od mniej więcej lat trzydziestych XIX wieku odnotowywane są populacje zamieszkujące na lokalnych plantacjach orzechów kokosowych[2]. Szczur drzewny zakłada swoje gniazda w dziuplach wydrążonych w kłodach, lub w drzewach[6].
