Spis treści |
Szkolna skala ocen służy ocenianiu osiągnięć ucznia. W Polsce powojennej do początku lat 90. obowiązywała czterostopniowa skala obejmująca następujące oceny:
Od 1991 roku powyższa skala została poszerzona, dodano ocenę 1 (niedostateczną) i ocenę 6 (celującą). Ocena 2 stała się od tej chwili oceną pozytywną o nazwie "mierna" (od roku szkolnego 1999/2000 zmieniono nazwę oceny 2 na ”dopuszczająca”) .
W oparciu o znowelizowaną ustawę z 7 września 1991 roku o systemie oświaty nowa skala oceniania obowiązująca dla wszystkich szkół podstawowych, średnich i policealnych, jest następująca:
Od roku 1999 szkoły mają obowiązek stosowania skali ocen 1-6 do klasyfikacji rocznej i końcowej (na zakończenie danej szkoły) oraz wpisywania na świadectwach promocyjnych i ukończenia szkoły. Powyższa skala nie jest stosowana jedynie w klasyfikacji rocznej oraz śródrocznej w klasach I-III szkoły podstawowej. Uczniowie tych klas otrzymują oceny opisowe.
Szkoła ma prawo ustalić inną skalę ocen dla oceniania bieżącego oraz klasyfikacji śródrocznej. Skala i formy oceniania są określane w wewnątrzszkolnym systemie oceniania, który jest częścią statutu szkoły. W praktyce jednak w większości polskich szkół stosuje się również w ocenianiu bieżącym oceny w skali 1-6, jednak dopuszcza także oceny z plusem lub minusem. Czasem spotyka się także oceny z dwoma minusami, najczęściej jest to ocena dopuszczająca (2=), nieformalny stopień zaliczający.
Aby uczeń otrzymał promocję do następnej klasy, musi uzyskać ocenę dopuszczającą (2). W przypadku uzyskania oceny niedostatecznej (1) uczeń ma prawo zdawać egzamin poprawkowy lub uzyskać prawo do warunkowej promocji[1].
Wyróżnia się też skalę ocen z zachowania, które nie powinny być utożsamiane z liczbami 1-6 charakteryzującymi poziom osiągnięć edukacyjnych. Oceny z zachowania (od najlepszej do najgorszej):
