| T-55AM Merida | |
 Czołg T-55AM jako eksponat w Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Polska |
| Producent | Polska |
| Typ pojazdu | czołg podstawowy |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 4 |
| Historia | |
| Prototypy | 1985 |
| Produkcja | 1986 – 1989 |
| Wycofanie | 2001 |
| Egzemplarze | ok. 630 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 1 silnik wysokoprężny, 12-cylindrowy W-55UWAx o mocy 640 KM przy 2000 obr./min. |
| Transmisja | mechaniczna |
| Poj. zb. paliwa | 680 l (zasadnicze) 280 l (dodatkowe) |
| Pancerz | spawany z płyt walcowanych, wieża odlewana do 290 mm |
| Długość | 9,00 m (całkowita) 6,20 m (kadłuba) |
| Szerokość | 3,27 m |
| Wysokość | 2,40 m |
| Prześwit | 0,35 m |
| Masa | 42 000 kg (bojowa) |
| Moc jedn. | 16,1 KM/t |
| Nacisk jedn. | 0,81 kg/cm² |
| Osiągi | |
| Prędkość | 49 km/h (po drodze) |
| Zasięg | 647 km (po drodze) 267 km (w terenie) |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | 1,40 m |
| Rowy (szer.) | 2,70 m |
| Ściany (wys.) | 0,80 m |
| Kąt podjazdu | 32º |
| Przechył boczny | 30º |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 armata D-10T2S kal. 100 mm (zapas amunicji – 41 szt.) 1 Karabin maszynowy PKT kal. 7,62 mm 1 wielkokalibrowy karabin maszynowy DSzK-M kal. 12,7 mm | |
| Użytkownicy | |
| Polska | |
T-55AM "Merida" – zmodernizowana wersja czołgu T-55A
Spis treści |
Konieczność modernizacji czołgów T-55 do wersji AM wynikała z decyzji Komitetu Technicznego Układu Warszawskiego podjętej w 1980 r. Prace koncepcyjne nad modernizacją czołgu podjął Wojskowy Instytut Techniki Pancernej i Samochodowej w Sulejówku pod Warszawą. W skład urządzeń modernizacyjnych, oprócz rozwiązań licencyjnych weszły opracowania krajowe. Zastosowano w nim system kierowania ogniem - SKO "Merida" opracowany w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Ponadto zastosowano szereg innych modyfikacji, w tym: wykrywacz promieniowania laserowego (również opracowany w WAT), wyrzutnie pocisków dymnych oraz mniejsze modyfikacje. Pojazd prototypowy oraz partię próbną zbudowano w 1985 r. Po przejściu badań technicznych rozpoczęto seryjną modernizację czołgów wykorzystując najmniej wyeksploatowane czołgi T-55A.
Modernizacji czołgów dokonywano w latach 1986-1989 w Wojskowych Zakładach Mechanicznych w Siemianowicach Śl. i Wojskowych Zakładach Motoryzacyjnych nr 5 w Poznaniu. Do standardu T-55AM "Merida" zmodernizowano ok. 630 sztuk T-55A. Od połowy lat 80. XX w. czołgi te były na wyposażeniu Wojska Polskiego.
Czołgi T-55AM zostały wycofane z uzbrojenia na przełomie XX i XXI w. (lata 1999-2001).
Spośród wycofanych ze służby czołgów T-55AM "Merida" niewiele zachowało swoją sprawność bojową. Jeden z tej niewielkiej liczby zachowanych i w 90% sprawny czołg można podziwiać w oddziale Muzeum Wojska Polskiego - Fort IX Oddział Muzeum Wojska Polskiego - Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej przy ul. Powsińskiej 13 w Warszawie, gdzie dzięki zaangażowaniu i pasji rekonstruktorów historycznych z I. GRH SMOK, czołg ten nadal utrzymuje swoją sprawność techniczną. Prace konserwatorskie SMOK'ów przy czołgu oraz jego możliwości można podziwiać podczas organizowanych w oddziale uroczystości militarnych.
Czołgi T-55AM wprowadzono na wyposażenie takich jednostek jak:
w późniejszym okresie
Pododdziały liniowe były wyposażone następująco: kompania - 1 T-55AD-2M (dowódcy kompanii), 6 T-55AM (po 2 na pluton) oraz 3 T-55AMS (po 1 na pluton). Dodatkowo na szczeblu batalionu 1 T-55AD-1M.
Czołg posiadał system kierowania ogniem Merida w skład którego wchodził: przelicznik balistyczny, celownik-dalmierz dzienno-nocny (CDDN-1), zintegrowany czujnik meteo (temperatura powietrza i poprzeczna składowa prędkości wiatru), czujniki: prędkości własnej, kąta burtowego i przyrostu kąta burtowego, kąta podniesienia armaty, pochylenia podłużnego, pochylenia poprzecznego czopów armaty, temperatury ładunku prochowego. System liczył dane ogniowe do celów w odległości 300-7000 m. Pozwala na pomiar odległości w przedziale 300-9990 m. Po obliczeniu danych i wprowadzeniu ich na celownik są one uaktualniane co 0,5 sekundy przez 2 minuty.
Opancerzenie - po bokach wieży i na kadłubie z przodu zamontowano dodatkowe nakładki ochronne wzmacniające pancerz. Wzmocniono też dno kadłuba w przedniej części - do wałka skrętnego drugiej pary kół nośnych. Ulepszono zabezpieczenie włazu zapasowego oraz dodano lepszą ochronę przed napalmem.
Sprzęt dodatkowy - w ramach modernizacji czołg wyposażono w: wykrywacz promieniowania laserowego WPL-1 "Bobrawa" (4 głowice fotodetekcyjne na wieży)- urządzenie to sygnalizowało dowódcy czołgu fakt opromieniowania czołgu promieniowaniem laserowym pokazując: kierunek z którego czołg jest opromieniowany, czas od odebrania pierwszego sygnału oraz rodzaj opromieniowania (dalmierz laserowy czy oświetlacz); wyrzutnię pocisków dymnych WPD-1 "Tellur" (8 luf, po 4 po obu stronach wieży - wewnętrzny rząd) - obsługiwał go ładowniczy, służył do postawienia zasłony dymnej w odległości ok. 300-350 m przed czołgiem w czasie ok. 15-20 sekund na czas ok. 2 minut; wyrzutnię wybuchowych granatów dymnych WWGD-1 "Erb" (8 luf, po 4 po obu stronach wieży - zewnętrzny rząd) - obsługiwał go dowódca, służył do postawienia zasłony dymnej w odległości ok. 25-30 m przed czołgiem w czasie ok. 2-3 sekund na czas ok. 2 minut. W każdym czołgu zamontowano urządzenie filtracyjno-wentylacyjne UFWCz-200 i rentgenometr sygnalizacyjny DPS-68M-1. Do lufy dodano osłonę termoizolacyjną.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||
