| TK-3 | |
 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Polska |
| Producent | Państwowe Zakłady Inżynierii(PZInż) |
| Typ pojazdu | tankietka |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 2 |
| Historia | |
| Prototypy | 1931 |
| Produkcja | 1931-1933 |
| Egzemplarze | ok. 300 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 1 silnik benzynowy, 4-cylindrowy Ford A o mocy 40 KM przy 2200 obr./min. |
| Transmisja | mechaniczna |
| Poj. zb. paliwa | 60 l |
| Pancerz | płyty pancerne, walcowane o grubości: 4 – 8 mm |
| Długość | 2,58 m |
| Szerokość | 1,78 m |
| Wysokość | 1,32 m |
| Prześwit | 0,30 m |
| Masa | 2430 kg (bojowa) |
| Moc jedn. | 16,5 KM/t |
| Osiągi | |
| Prędkość | 46 – 48 km/h (po drodze) |
| Zasięg | 200 km (po drodze) 100 km (w terenie) |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | 0,50 m |
| Rowy (szer.) | 1,20 m |
| Kąt podjazdu | 37° |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 karabin maszynowy Hotchkiss wz.25 (zapasem amunicji 1800 sztuk) | |
| Użytkownicy | |
| Polska | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
TK-3 – lekki czołg rozpoznawczy (tankietka) konstrukcji polskiej z okresu przed II wojną światową.
Spis treści |
TK-3 powstał jako rozwinięcie tankietek TK-1 i TK-2 będących kopiami brytyjskiej tankietki Vickers Carden Loyd Mark VI. Prace projektowe nad tym czołgiem rozpoczęły się na początku 1931 roku, a kierował nimi inż. Trzeciak, odpowiedzialny także za poprzednie modele. Prototyp TK-3 został przygotowany przez zakłady Ursus w maju 1931 roku i już 14 lipca został przyjęty na uzbrojenie Wojska Polskiego. Polskie przeróbki w konstrukcji wozu sprawiły, że był dużo lepszy od protoplasty – komfort jazdy był nieporównywalnie większy, wzrósł zasięg i prędkość w terenie, a górny pancerz poprawiał bezpieczeństwo załogi. Do 1933 roku powstało około 300 egzemplarzy TK-3, które, mimo że stopniowo zastępowane przez tankietki TKS, wzięły udział w kampanii wrześniowej w liczbie 156 sztuk. Na podwoziu TK-3 powstały pojazdy: TKW, TKD i TKF.
Napęd TK-3 stanowił silnik benzynowy typu Ford A o mocy 40 KM pozwalający na rozwijanie prędkości dochodzącej do 48 km/h. Tankietka uzbrojona była w pojedynczy karabin maszynowy wz. 25 z zapasem 1800 naboi. W roku 1937 podjęto próby przezbrojenia TK-3 w karabin maszynowy wz. 38FK kal. 20 mm. Próby poligonowe wykonane jesienią 1938 wypadły pomyślnie i wg złożonego przed wojną zamówienia miało powstać łącznie 250 tak przezbrojonych wozów, z czego do końca roku 1939, 50 szt. przezbrojonych czołgów TK-3 i 60 sztuk TKS. Jednak ostatecznie zdążono przerobić jedynie 23-26 czołgów[1], w tym co najmniej jeden TK-3[2]. Wnętrze pojazdu składało się z jednej komory, w której mieściło się dwóch członków załogi, nieosłonięty silnik, skrzynie z amunicją i 60-litrowy zbiornik paliwa. Wadą czołgu TK-3 było jego zawieszenie – mimo zastosowania stali manganowej w gąsienicach podzespoły układu jezdnego miały bardzo niską żywotność. Po prawej stronie wozu znajdował się uchwyt na karabin maszynowy umożliwiający ostrzał celów powietrznych. Cały czołg pokryty był pancerzem nitowanym o grubości dochodzącej do 8 mm, co zapewniało ochronę przed pociskami karabinowymi i odłamkami, ale nie chroniło przed bronią przeciwpancerną. Do wozu załoga dostawała się przez włazy górnej części pancerza, zamykane dwudzielnymi pokrywami. Budowano także gąsienicowe przyczepki do tankietek TK, służące do przewozu amunicji i sprzętu.
Obecnie zachowany jest sprawny egzemplarz TK-3 w kolekcji Adama Rudnickiego.
TK-3 od tyłu
TK-3 z boku
TK-3 na autotransporterze
TK-3 użyty przez Niemców jako napęd makiety T-34
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||
