| TKS-D | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Polska |
| Typ pojazdu | działo samobieżne |
| Załoga | 4 |
| Historia | |
| Prototypy | 1937 |
| Egzemplarze | 4 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | benzynowy Polski Fiat 122B o mocy 46 KM przy 2600 obr./min |
| Pancerz | przód, boki i tył 3 mm |
| Długość | 3 m |
| Szerokość | 1,8 m |
| Wysokość | 1,58 m |
| Prześwit | 0,30 m |
| Masa | 2,75 t |
| Osiągi | |
| Prędkość | 40 km/h |
| Zasięg | 180 km (na szosie) 110 km (w terenie) |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| armata ppanc. wz. 36 kal. 37 m | |
TKS-D - prototyp działa samobieżnego - niszczyciela czołgów konstrukcji polskiej z okresu przed II wojną światową.
Spis treści |
W lutym 1936 Biuro Badań Technicznych Broni Pancernych rozpoczęło studia nad konstrukcją ciągnika artyleryjskiego, zdolnego do przewożenia armaty przeciwpancernej Bofors kal. 37 mm. Konstrukcja pojazdu miała także umożliwiać prowadzenie ognia z przewożonego na nim działa. Wóz był znany pod oznaczeniem TKS-D lub "czołgowa laweta działka piechoty Bofors 37 mm".
Prace projektowe prowadził zespół pod kierunkiem inż. R. Gundlacha[potrzebne źródło]. Konstrukcję nowego pojazdu oparto na podwoziu ciągnika artyleryjskiego C2P ze sprzęgłami bocznymi.
W kwietniu 1937 ukończono budowę dwóch prototypów. Według niektórych relacji, wzięły one udział w walkach podczas kampanii wrześniowej w składzie Dywizjonu Rozpoznawczego 10 Brygady Kawalerii (zmotoryzowanej) i zostały podczas nich zniszczone.
