Maksym Taras Boroweć, ukr. Василь Дмитрович Боровець, ps. "Taras Bulba" (ur. w 1908 r. w osadzie Bystrzyce k. Ludwipola na Wołyniu), zm. w 1981 r. w Toronto) – ukraiński działacz polityczny, ataman konspiracyjnej Siczy Poleskiej UPA, a następnie dowódca Brygady Spadochronowej "Gruppe B" w służbie III Rzeszy podczas II wojny światowej.
Był właścicielem zakładu kamieniarskiego w miejscowości Duże Siedliszcze k. Ludwipola pow. kostopolskim[1] . W 1933 r. założył tajną wojskowo-rewolucyjną organizację Ukraińskie Odrodzenie Narodowe. Jako program przyjęła ona walkę przeciw "polskiemu okupantowi" i "komuno-moskiewskiemu kolonializmowi" oraz ich agenturom, czyli miejscowym komunistom i funkcjonariuszom państwa polskiego. Za działalność antypaństwową T. Boroweć został osadzony w obozie w Berezie Kartuskiej do września 1939 r.
W latach 1940-1941 organizował na terenach okupowanej przez ZSRR Polski ukraińskie podziemie zbrojne w postaci Siczy Poleskiej UPA na rozkaz prezydenta Ukraińskiej Republiki Ludowej na uchodźstwie Andrija Liwickiego. W swoim programie politycznym szukał porozumienia z frakcją banderowską Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN-B), władzami radzieckimi oraz polską konspiracją, ale bez powodzenia.
Według jednych źródeł Maksym Boroweć potępiał dyktatorskie zapędy banderowców oraz stanowczo odrzucał składane mu przez nich propozycje "oczyszczania terytorium ukraińskiego z ludności polskiej"[2], według innych źródeł prawdopodobnie, podległe mu oddziały brały udział (obok UPA) w morderstwach dokonywanych na ludności polskiej[3]. W czerwcu 1943 roku banderowcy postanowili siłą podporządkować sobie partyzantkę Borowcia. 19 sierpnia 1943 roku rozbili sztab Siczy Poleskiej oraz wzięli do niewoli żonę Maksyma - Annę Opoczenską-Boroweć. W listopadzie 1943 r. zamordowano ją[4].
Po rozbiciu oddziałów Siczy Poleskiej UPA i przyłączeniu jej resztek do Ukraińskiej Powstańczej Armii, T. Boroweć został podstępem aresztowany przez Niemców i umieszczony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen w tzw. Zellenbau - oddziale dla więźniów specjalnych, gdzie od września 1941 r. przebywali już Stepan Bandera i Jarosław Stećko, od połowy 1943 r. Stefan Rowecki, a od przełomu 1943/1944 r. Andrij Melnyk. Uwolniony przez Niemców we wrześniu 1944 r., w związku z koncepcją utworzenia Ukraińskiej Armii Narodowej, został awansowany do stopnia generała UNA i mianowany dowódcą nowo tworzonej Brygady Spadochronowej "Gruppe B".
Od 1948 r. przebywał na emigracji w Kanadzie. Był autorem książki-wspomnień pt. "Армія без держави. Слава і трагедія українського повстанського руху" (Kijów-Toronto-Nowy Jork 1996).
