| Teksańska masakra piłą mechaniczną: Następne pokolenie The Return of the Texas Chainsaw Massacre | |
| Gatunek | horror czarna komedia |
| Data premiery | 7 października 1994 |
| Kraj produkcji |  Stany Zjednoczone |
| Język | angielski |
| Czas trwania | 95 minut (wersja oryginalna), 86 minut (wersja dystrybuowana) |
| Reżyseria | Kim Henkel |
| Scenariusz | Kim Henkel |
| Muzyka | Robert Jacks, oraz Wayne Bell |
| Zdjęcia | Levie Isaacks |
| Scenografia | Ann Yzuel, oraz Deborah Pastor |
| Kostiumy | Kari Perkins |
| Montaż | Sandra Adair |
| Produkcja | Kim Henkel, oraz Robert Kuhn |
| Budżet | 600 000 USD |
| Nagrody | 1998: nominacja do Saturn Award |
Teksańska masakra piłą mechaniczną: Następne pokolenie (ang. The Return of the Texas Chainsaw Massacre aka The Texas Chainsaw Massacre: Next Generation, 1994) – amerykański film fabularny, kolejna część filmów z cyklu opowieści o rodzinie kanibali z Teksasu. Reżyserem czwartej odsłony Teksańskiej masakry piłą mechaniczną został Kim Henkel, współscenarzysta pierwowzoru. Film łączy w sobie elementy horrorowego slashera oraz absurdalnej czarnej komedii.
Intencje wobec filmu były różnorodne. Pierwotnie planowano zrealizowanie go jako pierwszego oficjalnego sequela Teksańskiej masakry piłą mechaniczną. Miał on być również remakiem oryginału.
Spis treści |
Dwie pary nastolatków – Barry i Heather oraz Sean i Jenny, wracają z nieudanego balu maturalnego. By skrócić sobie drogę do domu, wybierają objazd przez las. Dochodzi do wypadku, którego ofiarą pada niewinny młody mężczyzna. Przyjaciele rozdzielają się – Sean pozostaje przy stuningowanym wozie, podczas gdy reszta wybiera się na poszukiwanie pomocy. Heather, Barry i Jenny trafiają do biura ubezpieczeniowego tyleż sympatycznej, co ekscentrycznej Darli, która udziela im pomocy, tymczasem Sean zostaje zamordowany przez Vilmera, mieszkającego w okolicach psychopatę.
Vilmer jest członkiem kanibalistycznej rodziny Sawyerów. Na własne nieszczęście, Barry i Heather znajdują drogę do ich domu. Jenny także nie udaje się uniknąć konfrontacji z Sawyerami – dziewczyna zostaje zaatakowana przez uzbrojonego w piłę mechaniczną Leatherface'a, a podczas ucieczki trafia ponownie do Darli. Ta również okazuje się być członkinią szalonego rodu.
Film posiada skomplikowaną i burzliwą historię realizacji. Nie od razu pewne było, czy Następne pokolenie ma kontynuować wątek przedstawiony w trzeciej odsłonie serii o Leatherface'u. Planowano realizację tegoż projektu pod postacią remake'a oryginału (według niektórych opinii, jest to jego "quasi-remake"), choć miał on też – nad czym poważnie się zastanawiano – pełnić funkcję pierwszego oficjalnego sequela pierwowzoru; początkowy pomysł scenariusza filmu Henkela zakładał bowiem kontynuowanie wątku postaci Sally Hardesty i stworzenia prawdziwego sequela Teksańskiej masakry piłą mechaniczną z 1974 roku[1]. Nim zadecydowano, że film ten przybierze formę tak specyficznego sequela, niemalże wariacji na temat oryginału Tobe'a Hoopera, kłopoty stwarzał dobór odpowiedniego tytułu, a gdy projekt już powstał – problemem był ostateczny montaż oraz cenzura. Z nad wyraz surową restrykcją film spotkał się w Szwecji, Niemczech i Irlandii, gdzie jego kinowa premiera została zabroniona, a dystrybucji na kasetach VHS dopuściły się jedynie poszczególne sklepy. Z fińskiego, 82-minutowego wydania domowego filmu wycięto większość brutalnych scen – łącznie piętnaście minut; podobny los spotkał brytyjskie wydanie. W Polsce, po blisko piętnastu latach od swojej światowej premiery, film znalazł się na półkach sieci sklepów Empik, 14 listopada 2009 roku odnotował zaś swoją premierę telewizyjną na ekranie telewizji Polsat.
Przez wielu fanów serii film uważany jest za pierwszy prawdziwy sequel Teksańskiej masakry piłą mechaniczną Hoopera. Reakcje na temat filmu bywały skrajnie różne. Ceniony amerykański krytyk filmowy Joe Bob Briggs odebrał projekt jako przerażający do szpiku kości, różny od dwóch poprzednich części, i określił Następne pokolenie jako "najlepszy horror lat dziewięćdziesiątych". Z kolei znawca horrorów, John Fallon, dziennikarz Arrow in the Head, uznał film za próżny, bezczelnie czerpiący z oryginału i nie pozostawił na nim suchej nitki. Prawdą jest, iż liczne sceny z filmu, według zamysłu reżysera, miały nawiązywać do hooperowskiego oryginału. Fani serii również nie odebrali go pozytywnie, jednak – na otarcie łez – zadowolić miała ich wersja nieocenzurowana, epatująca widza sporą ilością scen gore.
| |||||
