Teren zieleni – teren wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryty roślinnością, znajdujący się w granicach wsi o zwartej zabudowie lub miast, pełniący funkcje estetyczne, rekreacyjne, zdrowotne lub osłonowe, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe oraz cmentarze, a także zieleń towarzysząca ulicom, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom oraz obiektom kolejowym i przemysłowym[1].
Teren zieleni – teren otwarty, pokryty roślinnością wysoką, średnio wysoką i niską, świadomie komponowany, spełniający zazwyczaj wielofunkcyjne zadania w zakresie ochrony oraz kształtowania środowiska i klimatu, pełniący funkcje społeczno-usługowe na rzecz mieszkańców. Tereny zieleni występują w obszarach zurbanizowanych jako miejskie tereny zieleni i wypoczynku lub na terenach ekstensywnych, związane wówczas z wiejską siecią osadniczą, terenami produkcyjnymi, rejonami wypoczynku cotygodniowego i okresowego[2].
Teren zieleni – teren pokryty roślinnością wydzielony i ukształtowany zgodnie z planami zabudowy miast i osiedli. Do terenów zieleni zaliczamy parki leśne, parki, zieleńce, stadiony i place sportowe, ogrody dziecięce, ogrody działkowe, cmentarze, zadrzewienia uliczne itp. Większość tych terenów jak zieleńce, parki to zieleń dostępna dla wszystkich, tzw. zieleń publiczna, część natomiast ma charakter zieleni zamkniętej, z której korzysta ograniczona liczba osób, jak np. ogrody działkowe, ogrody przy szpitalach, fabrykach, szkołach. Tereny zieleni są urządzone i zagospodarowane z funduszy publicznych. Troska i piecza nad ich utrzymaniem i estetycznym wyglądem należy do zarządów miast i osiedli. Ukształtowanie zieleni miejskiej przylegającej do bloków mieszkaniowych zależy od inicjatyw indywidualnych i troski mieszkańców lub komitetów blokowych[3].
