| The Isley Brothers | |
| Rok założenia | 1955 |
| Pochodzenie |  Stany Zjednoczone |
| Gatunek | gospel, rytm and blues, rock and roll, soul[1], rock, disco, funk, pop |
The Isley Brothers – amerykańska grupa wokalno instrumentalna. W czasie swej rozciągniętej na ponad pięć dekady aktywności twórczej, grupa tworzyła muzykę w gatunkach gospel, rytm and blues, rock and roll, soul, rock, disco, funky, tradycyjny pop. Grupa rozpoczęła swą karierę w 1955 roku jako wokalny kwartet, śpiewający gospel i składający się z muzykalnych braci – Ronalda, O'Kelly'ego, Rudolfa i Vernona. Gdy ten ostatni zginął w wypadku motocyklowym w 1955 r., grupa występowała jako trio. Punktem przełomowym dla zespołu było nagranie przeboju Shout. Wprowadził on grupę na szczyty popularności. Lata 1959-1962 były dla grupy szczególnie owocne. Nagrywała wtedy wiele przebojów, które na stałe weszły do kanonu rock and rolla. Do największych zalicza się cover - Twist and Shout. Począwszy od połowy lat sześćdziesiątych, gdy dołączył do niej (jako sideman) Jimi Hendrix, zaczęła zmierzać w kierunku psychodelicznego soulu. Po koniec dekady Hendriksa zastąpił najmłodszy z braci Ernie, kontynuujący agresywny, psychodeliczny styl gitarowy. Lata siedemdziesiąte stały się kolejnym wielkim okresem grupy. Zespół stał się jednym z tych, które zdefiniowały muzykę disco i funky, nie tylko w sferze muzycznej, lecz także scenicznej, tanecznej i ogólnej oprawy oraz kolorystyki. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych grupa kontynuowała nagrywanie i występowała (ostatecznie jako duet), wykonując bardzo eklektyczny repertuar.
W 1992 grupa została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame[2].
